ย ท่านมาเรือนพวกข้าหลายครั้งแล้ว คิดว่าคงพอได้สัมผัสมาบ้าง”
“พวกข้าเพิ่งกลับมา ไม่รู้ว่าท่านแม่ทำของอร่อยอะไรให้กิน คุณชายกาน ในเมื่อท่านเป็นคนเอาวัตถุดิบมา ท่านคงรู้กระมัง?” จูอู่กระโดดเข้ามาร่วมวงด้วย ทั้งยังชี้ไปทางพวกผู้หญิงที่กำลังจัดโต๊ะอาหารพลางกล่าวว่า “รีบบอกมาเถอะ พวกนางไม่ยอมพูด…”
กานอี้เซียนค่อนข้างคุ้นเคยกับลูกชายของจูต้าเหนียง เขาเอ่ยว่า “ข้าไม่รู้ จูต้าเหนียงให้ข้าช่วยหากระวานดำกับยี่หร่า นอกจากนี้ก็ไม่มีแล้ว…”
“กระวานดำคืออะไร?”
“ก็คือ…”
ทางนี้พูดคุยจอแจ ส่วนเย่อวี๋หรานหิ้วกระต่ายไปเรียกหาหลิ่วซื่อให้หากรงมาใส่เอาไว้
“นี่เป็นกระต่ายที่ตั้งครรภ์อยู่ ดูจากลักษณะของพวกมันคงใกล้จะคลอดแล้ว เจ้าคอยดูแลสักหน่อย เดี๋ยวข้าค่อยสอนวิธีเลี้ยงให้เจ้า” เย่อวี๋หรานกล่าว
“เลี้ยงกระต่าย? ท่านแม่ ข้า…ข้าไม่เคยเลี้ยงเจ้าค่ะ” หลิ่วซื่อจ้องกระต่ายที่ท้องกลมป้อมด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม
ให้นางทำงานอย่างอื่นยังพอว่า แต่ให้เลี้ยงกระต่าย นี่ไม่ยากเกินไปสำหรับนางหรอกหรือ?
“ไม่เป็นไร ข้าคอยดูอยู่ เจ้านี่เลี้ยงง่ายมาก” หากกานอี้เซียนไม่ได้จับกระต่ายมาให้ เย่อวี๋หรานก็คงคิดไม่ถึงเรื่องเลี้ยงกระต่าย
กระต่ายพวกนี้ดูไปตัวเล็กนิดเดียว แต่พวกมันมีความสามารถในการขยายพันธุ์สูงมาก
พวกมันตั้งครรภ์หนึ่งครั้งคลอดลูกได้หลายตัว ตั้งแต่หย่านมจนถึงเวลาที่สามารถเชือดได้เป็นเวลาเพียงสามเดือนเท่านั้น หากคิดว่าโดยเฉลี่
