มจะเป็นคนประสานงานเองครับ” หลินจือไป๋ยังคงสร้างความเชื่อมั่นให้กับคนในครอบครัวต่อไป
ล้อเล่นหรือเปล่า จะมองไปทางไหนก็มีแต่คนของผมทั้งนั้น ใครกล้าขัดแข้งขัดขาก็ไสหัวไป ไม่ว่าจะเป็นคุนเผิงหรือเสินฮวาเอ็นเตอร์เทนเมนต์ก็ล้วนปฏิบัติอย่างเท่าเทียม!
“ความมั่นใจนี้สมแล้วที่เป็นลูกแม่” แม่กล่าวด้วยรอยยิ้มและไม่ได้ตั้งข้อสงสัยอะไร
ไม่เกี่ยวกับการรักจนหลง แต่หลักๆ เพราะหลินจือไป๋ทำให้สำนักพิมพ์เสินฮวายิ่งใหญ่และประสบความสำเร็จขนาดนั้นได้ พิสูจน์ความสามารถของเขาอย่างเต็มที่แล้ว!
จะว่าไปแล้ว อันที่จริงแม่ไม่เคยตามใจหลินจือไป๋จนเสียคน ตอนเด็กหลินจือไป๋ซุกซนไม่อยู่นิ่ง อะไรๆ ก็อยากลองทำไปทุกอย่าง มีงานอดิเรกมากมายเป็นกระบุง แต่ส่วนใหญ่ก็เล่นซะทำนองว่าเห่อของใหม่แค่สามนาที
เป็นแม่ที่คอยเคี่ยวเข็ญให้เขามั้งใจเรียน ไม่ว่าจะเป็นเปียโน กีตาร์ การวาดภาพ อักษรพู่กันจีน และอื่นๆ ก็เป็นแบบนี้ทั้งหมด เอาเป็นว่าเมื่อไหร่ที่หลินจือไป๋เริ่มขี้เกียจ แม่ก็จะออกโรงมาจี้ให้เขาจริงจังกว่านี้หน่อย ในเมื่อลูกเริ่มเรียนแล้วก็ห้ามเลิกกลางคัน อย่างน้อยก็ต้องเรียนให้ได้ผลลัพธ์ออกมาบ้าง
ในปัจจุบันนี้ ชื่อเสียงของไปตี้ดังไปทั่วฉินโจว แม้แม่จะไม่พูดอะไรแต่ในใจกลับภูมิใจมาก ถึงขั้นคิดว่าความสำเร็จของหลินจือไป๋ในเวลานี้ เกี่ยวข้องกับการที่เธอเข้มงวดกวดขันกับเขาในตอนเด็กอย่างแยกไม่ออก
แม้จะมีเพียงหลินจือไป๋ที่รู้ว่าความสำเร็จท
