บนั้นไม่ค่อยดีมั้งครับ ถึงคุณอาจจะรู้สึกว่าตัวเองปิดบังได้ดี แต่ต้องมีบางคนที่ฟังออกแน่ครับ อย่างเรื่องที่อาจารย์คือราชาเพลงโจว พวกแพนด้ายักษ์กับเมนคูนเขาก็รู้กันแล้วนะนะครับ”
“งั้นเหรอครับ?” หลินจือไป๋เลียนแบบเสียงจินเสี่ยวเฟิงตรงๆ “คุณคิดว่าผมจำเป็นต้องใช้เครื่องเปลี่ยนเสียงจริงๆ เหรอ?”
“คะ… คะ… คะ… คุณ…” น้ำเสียงของจินเสี่ยวเฟิงเต็มไปด้วยความหวาดกลัวขึ้นมาทันที! นี่มันอะไรกันเนี่ย! ราชาเพลงโจวคนนี้! ทำไมเสียงพูดถึงได้เหมือนเสียงเขาขนาดนี้!
หลินจือไป๋ยิ้มกล่าว “ขอแค่ผมไม่อยากให้ใครจำเสียงได้ ก็ไม่มีใครจำเสียงผมได้หรอก”ประโยคนี้ราชาเพลงโจวเป็นคนพูด หลินจือไป๋หยิบมาใช้เสียดื้อๆ แถมยังเลียนเสียงพูดของจินเสี่ยวเฟิงไม่เลิก
“งั้นคุณไม่ใช่ราชาเพลงโจวเหรอครับ!?”
มาถึงขั้นนี้ จินเสี่ยวเฟิงจะไม่เข้าใจได้ยังไง เทพดาราร้อยลักษณ์คนนี้คือยอดฝีมือด้านการเลียนเสียงตัวท็อป! เขาเลียนเสียงตัวแทนเจียงได้ เลียนเสียงเขาได้ งั้นเสียงโจวหานจิ้นก็น่าจะเป็นการเลียนแบบออกมาเหมือนกัน! ว่ากันว่าสมัยโบราณมี ‘ผู้ชำนาญการเลียนเสียง’ สามารถเลียนแบบเสียงได้สารพัด เสียงคนแก่ เด็ก วัยรุ่น และอื่นๆ ก็เลียนแบบออกมาได้แนบเนียนไม่มีสะดุด
ปัจจุบันก็มีคนที่สามารถเลียนแบบเสียงเครื่องดนตรีต่างๆ จนถูกเรียกว่าเครื่องให้จังหวะเดินได้ ในวงการเพลงก็มีพวกยอดฝีมือด้านการทำเสียงแบบนี้ไม่น้อย ยังมีพวกเซียนการเลียนแบบบางคนที่สามารถเ
