้ฝึกยุทธ์ฆ่ากันเอง เธอจะละเมิดกฎหรือ? เธอรู้ใช่ไหมว่าฉันเป็นใคร?”
ผู้ฝึกยุทธ์ห้ามฆ่ากันเอง แล้วคิดจะโจมตีคนธรรมดาก็ได้อย่างนั้นหรือ?
หากเธอรับมือไม่ทัน หลิ่วจินคงถูกเขาฆ่าไปแล้ว!
พลังในกายของชายชราคนนี้ผิดปกติ ด้วยเลือดและพลังชั่วร้ายไม่ต่างกับปีศาจที่พร้อมจะสังเวยวิญญาณมนุษย์ และคนเช่นนี้สมควรตาย!
“ฉันไม่สนใจว่าคุณเป็นใคร” เฝ่ยไป๋ลู่มองเขาอย่างเย็นชา
พลังรูปฝ่ามือค่อย ๆ ก่อตัวขึ้น เผยถึงพลังที่แข็งแกร่งและบริสุทธิ์
ดวงตาของหานซุ่นเซิงสั่นไหว ลางหายนะพุ่งขึ้นมาในใจ เฝ่ยไป๋ลู่กำลังจะฆ่าเขาจริง ๆ!
แต่แทนที่จะนั่งรอความตาย เขาก็ลองสู้สักตั้งแล้วกัน!
ดวงตาซึ่งจ้องเขม็งไปที่เฝ่ยไป๋ลู่ของหานซุ่นเซิงแดงก่ำ ราวกับพร้อมจะฉีกทึ้งเฝ่ยไป๋ลู่เป็นชิ้น ๆ ทันใดนั้นร่างกายของเขาก็ขยายใหญ่ ก่อนจะขว้างกลุ่มพลังหมอกสีดำออกไปต้านทานพลังเหนือศีรษะ แต่ชายชราก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าการโจมตีของเขาถูกตราประทับหยินนั่นกลืนหายไปจนหมด และมันก็เริ่มแข็งแกร่งขึ้นไปอีก
‘นี่มันเป็นไปได้ยังไง… มีอาคมที่มีพลังขนาดนี้ด้วยหรือ?’
“ฉันลืมบอกคุณไป ตราประทับหยินนี่เป็นสมบัติหายากที่คุณกำลังมองหา” เฝ่ยไป๋ลู่กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบ
“ตระกูลหานไม่ได้เอาไปแล้วเหรอ? อย่าบอกนะว่าตระกูลหาน…”
เมื่อหันหน้าไปสบดวงตาสีดำคู่นั้น หานซุ่นเซิงก็ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าตนจะถูกเฝ่ยไป๋ลู่กับตระกูลหานหลอก!
“เพราะคุณมีความสัมพันธ์อันดีกับตระกูลหาน คุณ
