าหารไว้ให้เขา เรื่องอื่นก็ไม่ต้องไปสนใจแล้ว”
“ท่านแม่ ท่านพ่อไปกินข้าวทางนั้นอีกแล้วกระมัง?” จูปาเม่ยพยักพเยิดถาม
“น่าจะกระมัง ช่วงนี้มีวันไหนที่เขาไม่ไปทางนั้นบ้าง?”
“ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้ข้าเอาของไปส่งให้ทางนั้นอีกนะเจ้าคะ?”
“อืม” เย่อวี๋หรานแจกจ่ายอาหารให้ทุกคนพลางพูดว่า “ส่งไปเยอะหน่อย พ่อเจ้าไปรบกวนพวกเขาอยู่เรื่อย เวลาผ่านไปนานเข้าคงทำให้ทางนั้นรังเกียจเอา แบบนั้นคงไม่มีที่ให้ไปแล้ว”
จูปาเม่ยพึมพำอย่างไม่พอใจ “ผู้ใดว่าไม่มีที่ไป ยังมีเรือนแม่ม่ายฉินอยู่นี่…”
แต่นางพูดเสียงเบายิ่ง ไม่ให้คนอื่นได้ยินด้วย
จูปาเม่ยอายุน้อยที่สุด เรื่องที่จูเหล่าโถวนอกใจแท้จริงแล้วกระทบจิตใจนางมากกว่าใคร ในสายตาของนาง บิดาตนเองจะแย่อย่างไร แต่ก็ยังรักใคร่กันดีกับมารดา แต่กลายเป็นว่า…
นางรู้สึกสะเทือนใจอย่างลึกล้ำ มารดาของนางร้ายกาจปานนี้ยังมัดใจผู้ชายคนเดียวไม่อยู่ แล้วผู้ใดจะสามารถทำได้เล่า?
หากบอกว่าเย่อวี๋หรานเป็นเทพที่ร่วงลงมาจากแท่นบูชา เช่นนั้นจูเหล่าโถวในสายตาของจูปาเม่ยก็คือโคลนตม กลายเป็นตัวแทนที่น่าชังที่สุดแล้วในใจนาง
จูต้า จูเอ้อร์ จูซื่อ และจูอู่เป็นผู้ชาย พวกเขาพี่น้องหันหน้าเข้าหากัน ปรับทุกข์ ตัดพ้อ ระบายโทสะออกมา เรื่องนี้ก็ผ่านไปแล้ว ถึงอย่างไรพวกเขาก็เป็นผู้ชาย ไม่คิดว่านี่จะเป็นเรื่องใหญ่ตรงไหน
ทางด้านเย่อวี๋หรานเพียงรับไม่ได้ไปชั่วขณะ ถึงได้แยกห้องนอนกับบิดาของพวกเขาอย่างเปิดเผ
