จะทำอะไร? มีเพียงโจวไท่ที่ตอบสนองเร็ว เข้าไปฝนหมึกให้ทันที
“ขอบคุณครับพี่โจว”
หลินจือไป๋พยักหน้าให้โจวไท่แล้วเริ่มจุ่มหมึก หวังซีจือเชี่ยวชาญทั้งอักษรลี่ (ทาส), อักษรเฉา (หวัด), อักษรขาย (บรรจง) และอักษรสิง (บรรจงแกมหวัด) รวบรวมจุดเด่นของร้อยสำนักเข้าด้วยกัน ส่วนหลินจือไป๋ในขณะนี้เตรียมที่จะใช้ อักษรสิง (อักษรบรรจงแกมหวัด)!
ทำไมนะเหรอ? เพราะบทกวีของจี้เฉวียนไท่บทนั้นเขียนด้วยอักษรสิงนั่นเอง! อักษรสิงเป็นรูปแบบตัวอักษรที่อยู่กึ่งกลางระหว่างอักษรขายและอักษรเฉา เกิดขึ้นเพื่อชดเชยความเร็วในการเขียนและเพื่อให้ผู้อื่นอ่านได้ง่ายขึ้น หวังซีจือมีผลงานพู่กันที่ยอดเยี่ยมสะท้านฟ้าอยู่ชิ้นหนึ่งชื่อว่า ‘หลานถิงซวี’ (Lantingxu)! ในชาติก่อนเหล่าปรมาจารย์ต่างยอมรับกันว่า ‘หลานถิงซวี’ คืออักษรสิงอันดับหนึ่งในใต้หล้า!
ตอนนี้หลินจือไป๋มีความสามารถเพียงเจ็ดส่วนของหวังซีจือ ยังไม่มีทางคัดลอก ‘หลานถิงซวี’ ได้ทั้งหมด แต่ในฐานะที่หวังซีจือเป็นอันดับหนึ่งด้านอักษรสิง ต่อให้มีความสามารถเพียงเจ็ดส่วนก็ไม่ใช่ระดับที่คนทั่วไปจะจินตนาการได้!
เทคนิคการใช้พู่กัน! ทิศทางการเดินเส้น! พลังอำนาจ! สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นลักษณะเด่นของอักษรสิง
และไม่รู้ทำไม เมื่อเห็นไปตี้จับพู่กันอีกครั้ง ทุกคนในงานกลับใจเต้นแรงอย่างไม่มีสาเหตุ! เหมือนว่าแววตาของเขาได้เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง พลังอำนาจบางอย่างที่ลึกล้ำดั่งหุบเหวและตระหง่านดั่ง
