ท่าท่าน’
แต่น่าเสียดายที่โจวหานจิ้นดูเหมือนจะไม่เคยอ่านบทความภาษาโบราณนี้มาก่อน
“สรุปแล้วขอบคุณมากนะครับหลังจากนี้ถ้าต้องการให้ช่วยอะไรก็บอกได้เลย!”
โจวหานจิ้นตบหน้าอกรับประกันเขาพอใจกับเพลง ‘เพราะความรัก’ นี้มากส่วนเรื่องเสียงหัวเราะของทุกคนเขาก็แค่เมินมันไป!
สู้ไม่ได้ก็เข้าร่วมซะสิ!
อุตส่าห์ขอเพลงจากไปตี้แล้วจะกลัวคนอื่นหัวเราะทำไม?
หลี่เชียวก็แสดงความขอบคุณตามไปด้วยแต่หลินจือไป๋กลับโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ
“เป็นเรื่องที่ผมเคยรับปากไว้แล้วที่จริงแล้วถึงแม้จะเป็นเพลงคู่ชายหญิงแต่ก็เป็นแค่เพลงเดียวก็ถือว่าให้ราชาเพลงโจวไปเลยแล้วกันครับ”
หลี่เซียวกะพริบตา “พูดแบบนี้หมายความว่าต่อไปฉันก็จะมีเพลงหนึ่งด้วยเหรอคะ?”
“ฉันก็มีเหรอคะ?” ฉินเลี่ยนก็มีความหวัง
จางซีหยางวางตัวสงบกว่าจะได้เพลงจากหลินจือไป๋หรือไม่ก็ไม่เป็นปัญหายังไงเขากับไปตี้ก็เคยร่วมงานกันมาหลายครั้งแล้ว
“มีทุกคนครับ”
หลินจือไป๋กล่าวพร้อมรอยยิ้ม
งานเลี้ยงอาหารค่ำนานกว่าหนึ่งชั่วโมงมอบเพลงไปหนึ่งเพลงในที่สุดก็เดินออกจากร้านอาหาร
สายลมพัดมาปะทะหน้าวูบหนึ่งหลินจือไป๋พลันได้สติขึ้นมาไม่น้อยตอนแยกย้ายทุกคนต่างต้องการจะอาสาไปส่งหลินจือไป๋กลับบ้าน
หลินจือไป๋โบกมือ “ผมเดินกลับเองครับ”
เขาขอหน้ากากอนามัยจากจางซีหยางซึ่งเป็นของที่ดาราต้องมีติดตัวเวลาออกไปข้างนอกเพื่อป้องกันความยุ่งยากจากการถูกคนจำได้
“ระวังตัวด้วยนะครับ”
ทุกคนแยกย้ายกันไปหลิน
