ขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ก็เหมือนยืมสิ่งที่มีในอนาคตของรายการมาใช้ด้วยในเวลาเดียวกัน’
‘ยังไงก็เถอะ ในที่สุดคืนนี้ก็จะได้ดูอีกครั้งแล้ว!’
‘การทดสอบที่แท้จริงของ ‘The Voice’ จะเริ่มต้นอย่างเป็นทางการในตอนที่สองนี้แหละ’
‘ทําไมถึงมีคนเริ่มสร้างกระแสปั่นป่วนจิตใจคนอีกแล้วเนี่ย คงไม่ใช้พวกที่เหลือรอดมาจาก ‘ศิษย์ครู’ หรอกนะ’
‘ถึงเวลาต้องยอมรับก็ยอมรับได้แล้ว พวกเราไม่เหมือนรายการห่วยๆ ของพวกเธอที่มีแต่หน้าตาเน็ตไอดอลหรอกนะ’
‘ตราบใดที่ลดความต้องการเรื่องรูปลักษณ์ภายนอกลง ชาวบ้านทั่วไปก็ยังมียอดฝีมืออยู่อีกเยอะ!’
แฟนๆ ‘The Voice’ ที่แน่วแน่ไม่มีทางหวั่นไหว!
ในคืนนั้นเกือบสองทุ่มที่บ้านของ หลินจือไป๋ แม่ล็อกช่องโทรทัศน์เทียนกวง
หลินซีที่กำลังกินผลไม้อยู่ก็ถามแม่เป็นระยะว่า “เริ่มหรือยังคะ?”
แม่ตอบว่า “ยังจ้ะลูก ไปล้างลูกพีชมาให้แม่หน่อยสิ”
หลินซีตะโกน “พ่อคะ! แม่บอกให้พ่อล้างลูกพีชให้หน่อย”
พ่อ: “…”
(ทำเหมือนฉันไม่ได้ยินสินะ แม่สั่งให้ลูกไปชัดๆ!)
หลินเชิ่งเทียนก็นั่งลงบนโซฟาแล้ว “พ่อครับ ปอกแอปเปิ้ลให้ผมลูกหนึ่งสิ ขอบคุณครับ!”
พ่อพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “อยากให้ปอกเปลือกให้ด้วยไหม?”
หลินเชิ่งเทียนหัวเราะ “ถ้าอย่างนั้นยิ่งดีเลยครับ”
พ่อพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “พ่อว่าไม่ใช่แอปเปิ้ลหรอกที่ต้องปอกเปลือก แต่เป็นแกต่างหากที่ต้องโดนตีกัน”
หลินจือไป๋ หัวเราะเบาๆ และกินกล้วยอย่างเงียบๆ
ไม่ใช่ว่าชอบกล้วยเป็นพิเศษ
