บทที่ 470 วางแผนหาเงิน
เมื่อคิดไปถึงการทำเงิน ความคิดของหลิวซื่อก็แผ่กว้างออกไป
กำลังคิดอยากย้ายแผนงานที่ทำเงินในบ้านทั้งหมดไปที่ตำบล
“ชาดไม่ได้” เย่อวี๋หรานพูดดับฝันทันที ทั้งยังกล่าวว่า “เจ้าลืมไปแล้วสินะว่าก่อนหน้านี้ข้าขายสูตรทำชาดไปแล้ว ตอนนี้เจ้าจะเอาไปขายในตำบล คิดจะทำให้สกุลจูขายหน้าหรือ?”
หลิวซื่อตีหน้าตัวเองทีหนึ่ง “ดูข้าสิ ดีใจจนสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ดันพูดเรื่องไร้สาระไปเสียแล้วเจ้าค่ะ”
“ไอ้หยา ตอนนี้การค้าของพวกเรานั้นเกี่ยวกับอาหาร จะไปเพิ่มพวกชาดหรือผ้าได้อย่างไร” ขณะที่กำลังพูดคุยอย่างมีความสุข หลี่ซื่อไม่อยากให้บรรยากาศหนักอึ้งขึ้นมา จึงรีบจัดการสถานการณ์และพูดด้วยรอยยิ้ม “ท่านแม่เจ้าคะ ท่านลองฟังดูนะเจ้าคะ หากเอาการค้าน้ำเชื่อมผลไม้ของบ้านพวกเราไปขายในตำบลด้วย ท่านว่าดีหรือไม่เจ้าคะ? ส่วนใหญ่แผงขายของของพวกเราล้วนให้คนมากินที่ร้าน ซึ่งพวกน้ำเชื่อมผลไม้หรือน้ำพริกใส่เนื้อเกรงว่าคงทำไม่ได้ แต่ทุกคนยังสามารถเอากลับบ้านได้นะเจ้าคะ…”
“ได้” เย่อวี๋หรานเอาตามคำพูดของหลี่ซื่อ และไปยังหัวข้อถัดไป “พวกเขามากินก๋วยเตี๋ยวก็ไม่ใช่ว่ามาเพื่อกินในทันทีทั้งหมด มีคนที่อยากเอากลับบ้านไปให้คนที่บ้านกิน ถ้าอยู่ไกลก็ไม่สะดวกเอาก๋วยเตี๋ยวเส้นมันเทศกลับไป ก็จะมีน้ำเชื่อมผลไม้และน้ำพริกใส่เนื้อพอดี สามารถถือโอกาสซื้อกลับไปได้”
“เจ้าค่ะ คราวหน้าข้าจะให้พี่สะใภ้ช่วยเคี่ยวเพิ่มอีกสักไห แ
