บทที่ 468 แม่สามีและลูกสะใภ้คิดบัญชีกันให้ชัดเจน
เย่อวี๋หรานมองด้วยใบหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “เจ้าคิดคำนวณได้แม่นยำดีทีเดียว”
ความจริงแล้วไม่ควรจะกล่าวชื่นชมนางสิ อย่างดีก็ดีแค่ชั่วคราวเท่านั้น
ดูเอาเถอะ พอมีเรื่อง คนที่โดดออกไปก่อนใครเพื่อนก็คือนาง
หลิวซื่อหดคอ พลางพูดเสียงเบา “ไม่ใช่ข้าที่เป็นคนคำนวณเจ้าค่ะ ข้าคำนวณเลขไม่เก่ง ท่านแม่ก็ใช่ว่าจะไม่รู้นี่เจ้าคะ เป็น…เป็นสะใภ้สี่ที่เป็นคนคำนวณเจ้าค่ะ…”
ทันทีที่หลี่ซื่อได้ยินชื่อตัวเองก็รีบอธิบาย “ดึงข้าไปเกี่ยวด้วยได้อย่างไร? เมื่อเช้าที่ข้าคำนวณก็เป็นเพราะพวกเจ้าที่มาถามข้าเอง บ้านเราส่งของออกไปจำนวนเท่านี้น่าจะขายได้สักเท่าไหร่ ข้าก็แค่คำนวณออกมาคร่าว ๆ เท่านั้น ข้าก็บอกไปแล้วด้วยว่าจะขายได้เท่าไหร่ยังต้องดูด้วยว่าการค้านี้ดำเนินไปในทิศทางไหน ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นครั้งแรกของพวกเรา จะดีจะร้ายก็ไม่มีใครรู้ได้…”
นางรู้สึกว่าไม่เป็นธรรม ท่านแม่กำลังพูดอยู่ดี ๆ ทำไมพี่สะใภ้รองต้องพูดขัดขึ้นมาด้วยเล่า?
ตอนเช้าก็บอกไปชัดเจนแล้วว่านางไม่สามารถคิดคำนวณได้ ทำได้เพียงใช้การอ้างอิงเท่านั้น แต่พี่สะใภ้รองก็ไม่แม้แต่จะพูดเรื่องนี้เนี่ยนะ?
หลังจากพูดไปแล้ว หลี่ซื่อยังจ้องมองไปที่หลิวซื่ออย่างไม่ค่อยจะพอใจนัก
หลิวซื่อเองก็รู้สึกว่าไม่เป็นธรรมเช่นกัน “ข้าก็ไม่ได้พูดผิดนี่ ต้องเป็นหกร้อยแปดสิบเหรียญอย่างที่เจ้าพูดจริง ๆ จำนวนที่ท่านแม่บอกมามันต่างกั
