นเกินไป…ข้ารู้ว่าทำการค้าก็อาจมีคลาดเคลื่อนจากที่คิดบ้าง แต่หนึ่งร้อยเหรียญมันไม่มากเกินไปหน่อยหรือ?”
ไม่ใช่ว่านางคิดมาก เป็นความจริงที่ยามขายสูตรชาดก่อนหน้านี้ เย่อวี๋หรานยังไม่แม้แต่จะบอกพวกเขาสักคำ นึกจะขายก็ขาย
รายได้ของครอบครัวก็พลอยน้อยลงไปด้วย
เรื่องนี้จะว่าไปแล้ว เงินที่เย่อวี๋หราน ‘ยึดทรัพย์’ ไปคนเดียว ก็เอาไปสร้างเรือนใหม่โดยที่ไม่แบ่งใครคนอื่นเลย
ถ้าพวกเขามีส่วนแบ่งในเรือนใหม่เช่นนั้นก็แล้วไปเถอะ แต่เย่อวี๋หรานกลับพูดว่าเรือนใหม่นี้ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเขาแต่ละครอบครัว มีเพียงพวกหลาน ๆ เท่านั้นที่สามารถ ‘ขอยืมได้ชั่วคราว’ หากแต่ละครอบครัวต้องการสร้างเรือนใหม่ก็ต้องเก็บเงินไปสร้างเอง
คำพูดนี้ฟังดูสวยหรูเป็นอย่างมาก แต่ยามที่ลงมือทำเข้าจริง หลิวซื่อก็พบว่ามันยากมาก ในบ้านพึ่งพานางให้ช่วยย้อมผ้าและทำอาหารเท่านั้น เงินที่หามาอย่างยากลำบากก็ได้ส่วนแบ่งน้อยที่สุด จึงเก็บเงินได้เพียงไม่เท่าไหร่
ไม่รู้ว่าถ้าจะเก็บเงินสร้างเรือนใหม่จะต้องใช้เวลาสักกี่ปี
ไหนจะหักจาก ‘ความคลาดเคลื่อน’ อีกเล็กน้อย เงินส่วนอื่นคงไม่ถูกท่านแม่หักไปอีกกระมัง?!
“เช่นนั้นก็ได้ ในเมื่อพวกเรารู้สึกเคลือบแคลงใจ เช่นนั้นข้าก็จะช่วยไขข้อข้องใจให้เอง” เย่อวี๋หรานมองไปยังแต่ละครอบครัว แม้ว่าทุกคนจะไม่ได้พูดออกมาแต่ก็พอจะเดาได้ คาดว่ามีคนไม่น้อยที่กำลังรู้สึกเคลือบแคลงใจ นางจึงช่วยอธิบายอย่างใจกว้าง
หากไม่นับอย่าง
