อื่น เอาหกร้อยแปดสิบเหรียญลบห้าร้อยเหรียญ สมมติว่าจะยังเหลืออีกหนึ่งร้อยแปดสิบเหรียญ อิงจากก๋วยเตี๋ยวเส้นมันเทศถ้วยละแปดเหรียญ ก็จะได้ประมาณยี่สิบสองถ้วย
พวกพี่เป้านั้นมีแปดคนก็ลบไปแปดถ้วย ยังเหลืออีกสิบสี่ถ้วย
นี่ยังต้องเตรียมพวกเครื่องครัวอีก กับคนที่มาสั่งของกินก็ต้องให้ถ้วยไปสักหน่อยไม่ใช่หรือ? จะได้ถือโอกาสแนะนำให้ตัวเองไปด้วย
เช่นนี้ แต่ละบ้านก็ต้องแบ่งไปถ้วยหนึ่ง เช่นนั้นจากสิบสี่ชามก็จะเหลือสิบชาม
ในบ้านพี่เป้ามีแม่เฒ่าที่ให้ความช่วยเหลือกันอยู่ เขาก็ต้องส่งไปให้อีกสักถ้วยไม่ใช่หรือ? สุดท้ายแล้วการที่เจ้าจะทำการค้าในระยะยาว ในอนาคตก็ยังต้องการความช่วยเหลือจากอีกฝ่ายอยู่ดี
เจ้าทำการค้าอยู่ในตรอกก็ต้องติดต่อกับทางการด้วยกระมัง? เจอหน้าแล้วจะไม่ชวนอีกฝ่ายกินสักถ้วยเลยหรือ?
อีกฝ่ายชมมาหนึ่งประโยคว่า ‘รสชาติไม่เลว’ อยากจะเอากลับไปที่บ้านสักถ้วย เจ้าจะไปเก็บเงินคนได้หรือ?
“การค้าของพวกเราเป็นการค้าระยะยาว เพราะพวกพี่เป้าเคยติดต่อกับทางการมาก่อน คนล้วนไว้หน้ากัน พวกเราก็ต้องคิดเรื่องการทำการค้าต่อและ ‘สร้างมิตรภาพที่ดี’ ต่อไปด้วย” เย่อวี๋หรานค่อย ๆ พูดออกมาช้า ๆ “ไม่ยอมเสียลูกหมาป่าย่อมไม่ได้หมาป่า[1] หากเจ้าไม่ให้ ‘ผลประโยชน์’ กับพวกเขาต่อไป จะมีเหตุผลอะไรให้พวกเขาเอาหูไปนาเอาตาไปไร่เรื่องการค้าของเราอีกเล่า? พวกเจ้าว่าถูกหรือไม่?”
ไม่มีใครคาดคิดว่า แท้จริงแล้วการคำนวณจะเป็นการคำ
