บทที่ 466 สุขอนามัยสำคัญที่สุด
อย่าว่าแต่คนอื่น กระทั่งพวกเขาที่เคยได้ลิ้มรสมาแล้ว เพียงนึกถึงรสชาติเช่นนั้นขึ้นมาอีกครั้งเป็นต้องน้ำลายไหล อยากกินอีกครั้ง
ได้ยินพวกเขาบ่นว่าตนเองเตรียมของมาน้อยเกินไป เย่อวี๋หรานจนใจยิ่งนัก “ข้าก็อยากเตรียมมาปริมาณมาก แต่ถ้าเอามาขายมากกว่านี้ มันเทศที่เรือนคงมีไม่พอถึงปีหน้า ยังคงทำทีละน้อยจะดีกว่า พวกเราคิดจะทำการค้าระยะยาว ไม่ใช่ว่าวันนี้ขาย พรุ่งนี้ก็ไม่ขายแล้วเสียหน่อย”
นอกจากนี้ก็ใช่ว่าจะไม่มีของอย่างอื่นนอกเหนือจากก๋วยเตี๋ยวเส้นมันเทศ
แต่วันนี้เปิดร้านวันแรก เย่อวี๋หรานเกรงว่าอาจขายไม่ดีจึงไม่กล้าเตรียมของมาเยอะเกินไป
นางกล้าเอาลูกชิ้นกากเต้าหู้รสเนื้อมาขายเพราะอะไร? ก็เพราะคำว่า ‘รสเนื้อ’ สองพยางค์นี้น่ะสิ
แม้จะเป็นคนในตำบล แต่ก็ใช่ว่าทุกคนจะสามารถกินเนื้อสัตว์ได้ทุกวัน นาน ๆ ทีได้กินสักครั้ง อีกทั้งราคาก็ค่อนข้างเอื้อมถึง เชื่อว่าคงสามารถดึงดูดลูกค้าได้
แน่นอนว่าลูกชิ้นรสเนื้อเสียบไม้แบบนี้เล็กกว่าแบบที่นางขายที่เรือนมากนัก แบบที่นางขายที่เรือนนั้นเน้นขายปริมาณ ส่วนที่นำมาขายข้างนอกเน้นขายรสชาติ ย่อมแตกต่างกันเป็นธรรมดา
เมื่อกลับไปถึงเรือนพี่เป้า เย่อวี๋หรานก็บอกให้พวกเขาต้มน้ำแกงต่อไป ไม่ต้องดับไฟ
“น้ำแกงแบบนี้เรียกอีกอย่างว่าน้ำแกงความร้อนสูง เป็นน้ำแกงที่เคี่ยวไว้ทั้งปีโดยไม่ดับไฟ พวกเราเพียงแค่เติมเครื่องลงไปเคี่ยวต่อ เมื่อเวลาผ่านไปนาน
