แล้ว รสชาติของน้ำแกงนับวันก็จะอร่อยมากขึ้น ถึงยามนั้นก็สามารถกลายเป็นสูตรลับเฉพาะ เป็นขุมทรัพย์ประจำร้านเราได้เลย”
ตอนที่เย่อวี๋หรานกล่าวเช่นนี้ พวกเจี่ยงโหย่วเซิงล้วนประหลาดใจยิ่งยวด “จูต้าเหนียง ทำแบบนี้ได้ด้วย?”
เย่อวี๋หรานยิ้มพรายพลางผงกศีรษะ “ไม่อย่างนั้น พวกเจ้าคิดว่าน้ำแกงร้อยปีมาจากไหนเล่า? วิธีทำก็เป็นเช่นนี้ ทว่าแต่ละคนต่างมีฝีมือมีสูตรเฉพาะของตนเอง ทำให้เคี่ยวน้ำแกงออกมาได้รสชาติแตกต่างกัน น้ำแกงนี้ข้าเพิ่งต้มขึ้นใหม่ เวลาที่ใช้เคี่ยวยังไม่มากพอ รอให้ผ่านไปนานกว่านี้ พวกเจ้าลองชิมอีกครั้งก็จะเข้าใจความหมายของคำพูดของข้าเอง”
“ถึงตอนนั้น ข้าจะต้องลองชิมแน่นอน”
ต่อจากนั้น เย่อวี๋หรานก็หารือกับพวกเขาว่านอกจากก๋วยเตี๋ยวเส้นมันเทศ พวกเขายังต้องการขายอะไรอีก
ก๋วยเตี๋ยวเส้นมันเทศเป็น ‘จุดขาย’ อย่างหนึ่ง ปัจจุบันหากคิดจะหาเงินโดยพึ่งพาเพียงก๋วยเตี๋ยวอย่างเดียวยังเป็นไปได้ยาก เพราะปริมาณมีจำกัด ทว่าจุดขายนี้ดึงดูดลูกค้าเข้ามา เป็นไปได้หรือไม่ที่จะทำการค้าอย่างอื่นไปด้วย เหมือนกับลูกชิ้นกากเต้าหู้รสเนื้อในวันนี้
พวกเขาเคยชิมลูกชิ้นกากเต้าหู้แล้ว พบว่ามีรสชาติของเนื้อสัตว์อยู่จริง ๆ และอร่อยมากอีกด้วย
“แต่ตอนที่เคี้ยวไม่ค่อยเหมือนเนื้อสัตว์สักเท่าไหร่” เด็กหนุ่มร่างใหญ่แยกเขี้ยวยิงฟัน
“ความจริงลูกชิ้นแบบนี้จะทำให้มีรสสัมผัสใกล้เคียงกับเนื้อสัตว์ก็ย่อมได้ แต่ใช้เวลามากเกินไป พวกเราเป
