บทที่ 465 ท่านชอบรสจัดหรือรสอ่อน
ช่วงเวลาที่พ่อค้าขายชาดลังเล พ่อค้าซาลาเปาก็กินก๋วยเตี๋ยวเส้นมันเทศของตนเองเสร็จอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพูดเสียงดังอย่างสะใจ “ซี้ด…โล่งมาก!”
“โล่ง?” พ่อค้าขายชาดสงสัย
พ่อค้าซาลาเปายิ้มกว้างแล้วกล่าวว่า “ใช่แล้ว โล่งสบายมาก ข้าไม่เคยกินอะไรที่ทำให้รู้สึกปลอดโปร่งเช่นนี้มาก่อนเลย อันนี้เรียกว่าอะไรหรือ?”
เขาหันมาถามเย่อวี๋หราน
“ก๋วยเตี๋ยว”
“เส้นลื่น ๆ นี่พิลึกเกินไปแล้ว! มันทำมาจากอะไรรึ?”
เย่อวี๋หรานยิ้ม “มันเทศ”
พ่อค้าซาลาเปาชะงักไป “มันเทศ? มันเทศคืออะไร?”
“ตอนนี้มีเพียงหมู่บ้านสกุลจูของพวกข้าที่มีมันเทศ ผ่านไปอีกหลายปี หมู่บ้านอื่นรอบ ๆ เชิงเขาไท่ตังปลูกกันหมดแล้ว พวกเจ้าก็หากินได้แล้ว” เย่อวี๋หรานถาม “เป็นอย่างไรบ้าง ก๋วยเตี๋ยวเส้นมันเทศไม่เลวกระมัง? เจ้าคิดว่าคนที่บ้านเจ้ากินรสชาติแบบนี้ได้หรือไม่?”
“ได้สิ”
จะไม่ได้ได้อย่างไร พ่อค้าซาลาเปาคิดว่าการค้านี้ทำได้แน่แท้เชียว
แม้ว่าก๋วยเตี๋ยวหนึ่งถ้วยจะไม่พอให้คนทั้งครอบครัวแบ่งกันกิน แต่ถ้าซื้อกลับเรือนไปหาอะไรใส่เพิ่มแล้วต้มใหม่อีกครั้ง รสชาติจะต้องยอดเยี่ยมอย่างไม่ต้องสงสัย
เขาถามเผื่อว่าจะซื้ออีกครั้ง ตั้งใจว่าจะนำกลับไปกินที่เรือนด้วยหลังจากขายซาลาเปาช่วงเช้าเสร็จ
“เช่นนั้นเจ้าก็ต้องรีบหน่อย ก๋วยเตี๋ยวเส้นมันเทศของข้ามีปริมาณจำกัด หนึ่งวันมีไม่ถึงร้อยชุด ถ้าขายหมดก็ต้องรอพรุ่งนี้แล้ว” เย่อวี๋หรานกล่าว
