“หา เช่นนั้นเจ้าทำให้ข้าก่อนหนึ่งถ้วย พรุ่งนี้ข้าค่อยเอาถ้วยมาคืน เจ้าว่าได้หรือไม่?” ครั้นได้ยินว่าก๋วยเตี๋ยวของอีกฝ่ายมีปริมาณจำกัดเหมือนซาลาเปาของตัวเอง พ่อค้าซาลาเปาก็สั่งเพิ่มทันที
เจ้าสิ่งนี้เหมือนซาลาเปา ไม่กลัวว่าจะเย็น นำกลับไปใส่หม้ออุ่นใหม่ก็ได้ แต่ถ้าขายหมด วันนี้ก็จะไม่ได้กินอีกแล้ว
พ่อค้าขายชาดมองอย่างแตกตื่นระคนสงสัย “อร่อยขนาดนั้นเชียว?”
“อร่อย!” พ่อค้าซาลาเปาพยักหน้า “เจ้ารีบชิมดูสิ ดูว่ายังจะสั่งเพิ่มอีกถ้วยกลับไปหรือไม่ อีกหน่อยพอคนเยอะ เจ้าอยากกินก็ไม่มีแล้วนะ”
พ่อค้าขายชาดไม่เชื่อ แต่ยังฟังคำพูดของอีกฝ่าย จึงลองชิมไปหนึ่งคำ
“ซี้ด…” รสชาติเผ็ดร้อนที่เข้าปากทำให้คนต้องตะลึง
เพราะพ่อค้าขายชาดเริ่มกินช้า ก๋วยเตี๋ยวในถ้วยเขาจึงร้อนกำลังพอดี เขาซดน้ำแกงคำโต ดูดเส้นก๋วยเตี๋ยวเข้าปากไปด้วย
“อร่อย เส้นนี่ลื่นเกินไปแล้ว…” เขาสั่งเย่อวี๋หรานเพิ่มอีกถ้วยทันทีโดยไม่สนว่าตนเองเพิ่งจะเริ่มกิน
พ่อค้าคนอื่นที่ถูกพี่เป้าเชิญมาต่างมีสีหน้าลังเล “นี่พวกเจ้า…เป็นอะไรไป?”
“ไอ้หยา เจ้านี่อร่อยเกินไปแล้ว พวกเจ้ารีบกินเถอะ ชักช้าก็หมดแล้วนะ ร้านพวกเขาขายแค่ไม่ถึงร้อยถ้วย ปริมาณน้อยยิ่งนัก” พ่อค้าขายชาดกล่าวด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
คนเหล่านั้นก็เหมือนกับพ่อค้าขายชาดในตอนแรก คิดว่าอีกฝ่ายคงหลอกลวงคน มิคาดว่ารอจนพวกเขาได้กินก๋วยเตี๋ยวลงไปแล้วถึงได้รู้ว่าคนเขาพูดความจริง
“นี่คืออะไร อร่อยเกิน
