ไปแล้ว?”
“อร่อย!”
“ข้าขออีกถ้วย”
“ข้าเอาด้วยคน”
……
ครั้นพ่อค้าหลายคนมาเยือน ในไม่ช้าก็ขายก๋วยเตี๋ยวไปได้สิบกว่าถ้วย ตรอกน้อยที่เงียบสงบแห่งนี้เปลี่ยนเป็นคึกคักขึ้นมาในชั่วพริบตา
คนไม่น้อยเห็นภาพความครึกครื้นทางนี้ก็อดจะเข้ามาร่วมด้วยไม่ได้
ครั้นทราบว่าเป็นของอร่อยก็มีคนอดใจไม่ไหว อยากลองรับประทานดูสักหน่อย
แต่เมื่อถามราคาทราบว่าถ้วยละแปดเหรียญ พอให้ซื้อซาลาเปาได้สี่ลูกกลับไปให้คนทั้งครอบครัวกินได้เลยทีเดียว ทันใดนั้น คนไม่น้อยก็ตั้งท่าถอยทัพ
ทว่าแน่นอนว่าย่อมมีคนที่ไม่ขาดแคลนเงินจำนวนนี้ จึงเดินตรงมานั่งที่โต๊ะ “เถ้าแก่ เอาก๋วยเตี๋ยวให้ข้าถ้วยหนึ่ง”
“ได้เลย ท่านชอบรสจัดหน่อยหรือรสอ่อนเจ้าคะ?” เย่อวี๋หรานถามเหมือนที่แล้วมา
“เอารสจัดก็แล้วกัน” คนผู้นั้นกล่าว “ตั้งใจมากินรสชาติแบบนี้อยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นจะมาร้านเจ้าทำไม”
“ได้ เช่นนั้นก็รสจัดนะเจ้าคะ ถ้าท่านคิดว่ารสจัดเกินไปก็บอกข้า พวกข้าจะได้เพิ่มน้ำแกงเส้นให้ท่านปรับรสชาติ” เย่อวี๋หรานกล่าว แล้วเรียกให้เด็กหนุ่มร่างบึกบึนคนหนึ่งมาช่วยงาน
ถึงอย่างไรต่อไปนางก็คงไม่ได้มาวางแผงขายก๋วยเตี๋ยวด้วยตนเองอยู่แล้ว ย่อมต้องฝึกลูกศิษย์ให้เป็นงานสักคน
นางทำงานมาครู่ใหญ่ ทุกคนคอยยืนมองอยู่ข้าง ๆ ก็พอจะจับทางได้แล้ว
ความจริงก็ไม่ยากแต่อย่างใด ทุกอย่างทำเสร็จเรียบร้อยแล้ว เหลือเพียงหยิบถ้วยลวกเส้นเติมน้ำแกงก็เป็นอันเรียบร้อย
ถ้ามีคนบอกว่าเผ็ดเกินไปก
