ทำไมนายไม่หมุนเก้าอี้?”
จางซีหยางมองโจวหานจิ้นแวบหนึ่งโจวหานจิ้นกล่าวอย่างหงุดหงิด “ยังไม่ทันได้ตั้งตัวเลยเธอก็ร้องจบแล้ว”
โค้ชที่เหลือสามคนหัวเราะลั่นทันทีแต่ก็เข้าใจโจวหานจิ้นว่าเขาน่าจะลังเลจนพลาดโอกาสไปในที่สุด
ฉินเลี่ยนหยอกล้อ “เสียใจไหม”
โจวหานจิ้นปากแข็ง “ครั้งนี้ยังไม่ขอแข่งกับพวกนายก็แล้วกัน”
จางซีหยางมองไปที่จ้าวโยวเยว่ “คุณเหมือนเอาแต่มองอาจารย์หลี่เชียวตลอดเลยนะ”
“ฉันเป็นแฟนคลับของอาจารย์หลี่เชียวค่ะ!”
ใบหน้าของจ้าวโยวเยว่แดงก่ำราวกับแฟนคลับที่คลั่งไคล้ตามติดดารา
หลี่เชียวได้ยินดังนั้นก็ดีใจจนหุบยิ้มไม่ได้มองฉินเลี่ยนกับจางซีหยางอย่างภาคภูมิใจ “พวกคุณหมดโอกาสแล้ว!”
ในวินาทีที่คำพูดนี้จบลงจ้าวโยวเยว่ก็พูดขึ้นมาอีกว่า
“แล้วคุณแม่ของฉันก็ชอบเพลง ‘…’ ของอาจารย์ฉินเลี่ยนมากๆ เลยค่ะ…”
“อ้าว?”
โจวหานจิ้นขยิบตาพร้อมมองหลี่เชียวกล่าวด้วยน้ำเสียงแปลกๆ “มีนัยยะนะ”
“เชื่อฟังแม่รับรองไม่มีพลาดค่ะ!”
ฉินเลี่ยนคิดว่าตัวเองหมดหวังแล้วแต่จ้าวโยวเยว่กลับยกเรื่องคุณแม่ขึ้นมาพลันจุดประกายความหวังเธอขึ้นมาอีกครั้ง!
“เดี๋ยวนะ!”
จางซีหยางกล่าว “คุณแม่คุณชอบฉินเลี่ยนคุณชอบหลี่เชียวแล้วคุณพ่อคุณละชอบผมไหม?”
“เอ่อ…”
จ้าวโยวเยว่อ้าๆ อึ้งๆ ผู้ชมก็หัวเราะเสียงลั่นทันที
จางซีหยางไม่ยอมแพ้ “ถ้าอย่างนั้นปู่ย่าตายายลุงป้าน้าอาของคุณไม่มีใครชอบผมเลยเหรอ?”
จ้าวโยวเยว่ “…”
จางซีหยางปล่อยไม้ตาย “จริงๆ แล้วป
