ฉิงคนนี้ชื่อหลิวหวารูปร่างอ้วนท้วนท่าทางร่าเริงเมื่อเห็นสีหน้าของหลินจือไป๋ไม่สู้ดีก็ใจหายวาบไม่รู้ว่ามาตรฐานของพ่อเพลงน้อยคนนี้สูงแค่ไหน
เขาหัวเราะแห้งๆ แล้วกล่าวว่า “อาจารย์ไปตี้ยังไม่ได้ทานมื้อเที่ยงใช่ไหมครับให้ผมเลี้ยงดีไหมครับแถวนี้มีร้านอาหารรสชาติดีอยู่…”
“รอบออดิชันวันนี้ใกล้จะเริ่มแล้วครับ”
หลินจือไป๋ปฏิเสธเขาอยากจะดูสถานการณ์การออดิชันในสถานที่จริงแต่ก็เป็นเวลาอาหารกลางวันแล้วจริงๆ เขาเลยพูดไปพลางว่า “ขอข้าวให้ผมกล่องหนึ่งก็พอ”
“แบบนี้ไม่ดีมั้งครับ?”
“เอาตามนี้แหละครับ”
หลินจือไป๋ไม่สนใจหลิวหวาเขายังคงฟังและดูวิดีโอการร้องเพลงของนักร้องที่ผ่านรอบออดิชันต่อไป
ยิ่งดูยิ่งฟังก็ยิ่งไม่พอใจกับผลงานของอีกฝ่ายเหลือทน
ผู้เข้าแข่งขันพวกนี้จะว่าดีก็ไม่ดีจะว่าแย่ก็ไม่แย่ทั้งหมดเป็นประเภทที่ธรรมดามากๆ เปิดรายการประกวดดาวเด่นรายการไหนผู้เข้าแข่งขันก็ระดับนี้กันหมดไม่ใช่เหรอ?
“คุณไม่พึงพอใจเหรอครับ?”
หลิวหวาอดไม่ได้ขยับเข้ามาใกล้แล้วยังเริ่มบ่นอย่างไม่เป็นธรรมว่า “จริงๆ ก็โทษผมไม่ได้นะครับผู้เข้าแข่งขันเก่งๆ ส่วนมากมาจากวิทยาลัยดนตรีใหญ่ๆ ทั้งนั้นแต่รายการ ‘Angel Age’ เริ่มเตรียมงานเร็วกว่าเราเพชรเม็ดงามของวิทยาลัยดนตรีต่างๆ ถูกพวกเขาคว้าไปหมดแล้วคนที่เหลือมาให้พวกเราเลยมีฝีมือด้อยไปบ้างครับ”
“คุณคิดว่าในบรรดาคนพวกนี้ใครคือดาวรุ่งที่ดีที่สุดครับ?”
“ผมคิดว่าหลิวอีคนนี้ไม่เลวครับเสียงของ
