เรียนดนตรีมาเขาก็ไม่ยอมให้เข้ารอบสักคนเป็นที่หูของพี่มีปัญหาหรือเป็นที่การทำงานของพี่มีปัญหากันแน่ครับ?”
เจียงเฉิงถูกด่าจนตะลึงอาจเป็นเพราะหลินจือไป๋ไม่ค่อยโมโหใส่เขาพักใหญ่ถึงได้สติกลับมาแล้วรีบอ้อนวอนไม่หยุด “ผมให้หลิวหวาไปทำตามที่คุณสั่งไว้จริงๆ นะครับแต่หมอนั่นทำนอกเหนือจากที่สั่งไปหน่อยผมจะปลดเขาออกแล้วเปลี่ยนคนรับผิดชอบทันทีครับเจ้านายอย่าเพิ่งโกรธเลยนะครับ…”
“คุณภาพบุคลากรของคุนเผิงต่ำลงนะครับ”
หลินจือไป๋ตำหนิเจียงเฉิงไปหนึ่งประโยคแล้ววางสาย
เขากำลังจะเตรียมที่จะคุยกับคนข้างล่างต่อแต่จู่ๆ ก็มีเสียงดังขึ้นด้านหลัง
“เถียน…เถียนเหวย…”
หลินจือไป๋หันไปมองคนคนนี้ดูเหมือนจะเป็นเจ้าหน้าที่คนหนึ่งที่รับผิดชอบรอบออดิชันเลยขมวดคิ้วแล้วกล่าวว่า “เถียนเหวยอะไรครับ?”
“คนนั้นชื่อเถียนเหวยครับ!”
เจ้าหน้าที่กล่าวอย่างระมัดระวัง “เถียนเหวยร้องเพลง ‘ทะเลแห่งรัก’ ครับเป็นชายร่างใหญ่สูงเกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรแต่กลับร้องออกมาได้อ่อนโยนมากแต่คุณหลิวผู้จัดการเห็นว่ารูปลักษณ์ภายนอกของเขาดูดิบเถื่อนเกินไปก็เลยให้ตกรอบครับผมคิดว่าน่าเสียดายเกินไปเลยถ่ายวิดีโอการแสดงของเขาไว้ครับ…”
“ผมขอฟังหน่อย”
หลินจือไป๋เริ่มสนใจขึ้นมา
เจ้าหน้าทีนำโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดวิดีโอหนึ่งแล้วกดเล่นในนั้นเป็นภาพชายร่างใหญ่มีหนวดเคราเต็มหน้ากำลังร้องเพลงที่มีท่วงทำนองอ่อนหวานมากด้วยอารมณ์ที่ลึกซึ้งความรู้สึกที่ขัดแย้ง
