“ต่อไปขอเชิญต้อนรับปรมาจารย์โคลงคู่ทั้งห้าท่านเข้าสู่สนามค่ะ!”
พิธีกรสาวสวยบนแท่นประธานเชิญปรมาจารย์โคลงคู่ห้าท่านที่ได้สิทธิ์เข้ารอบชิงทันทีออกมา
“โจวไท่!”
“อวี่เหวินเยว่!”
“ลู่หยวน!”
“ลี่หงหยวน!”
ปรมาจารย์โคลงคู่ทั้งห้านี่ชื่อของแต่ละคนล้วนมาพร้อมคำนำหน้าที่ยาวเหยียด
ทั้ง ‘สมาชิกสหพันธ์วรรณศิลป์’ เอย ‘แชมป์การประกวดโคลงคู่ครั้งที่…’ เอย ‘นักเขียน’ เอย หรือสมาชิกสมาคมนักเขียนของภูมิภาคแห่งหนึ่ง เป็นต้น
ในจำนวนนั้นปรมาจารย์โคลงคู่จากฉีโจวที่ชื่อโจวไท่อาวุโสสูงสุด
ตอนที่เขาออกมาแม้แต่คณะกรรมการทั้งสามยังลุกขึ้นปรบมือ
ดูท่าแล้วบารมีในวงการของเขาจะสูงที่สุดในบรรดาห้าคน อีกทั้งในการแนะนำตัวยังบอกด้วยว่าเขาไม่เพียงเป็นปรมาจารย์โคลงคู่หากแต่ยังเป็นครูกวีผู้ยิ่งใหญ่ด้วย
พิธีกรเอ่ยต่อ
“หลังจากผู้เข้าแข่งขันแต่ละคนออกโจทย์แล้ว ผู้เข้าแข่งขันทุกคนจะมีเวลาไตร่ตรองและตอบสิบนาทีค่ะ”
“หากภายในสิบนาทีไม่สามารถต่อได้ ผู้ออกโจทย์ก็จะได้คะแนน”
“ต่อไปให้ผู้เข้าแข่งขันของเราเจียงเทาเป็นคนออกโจทย์ก่อน”
“บนโต๊ะของผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ จะมีปุ่มอยู่ กดปุ่มแล้วสามารถตอบเป็นปากเปล่าได้”
“แต่ละคนจะมีโอกาสตอบเพียงครั้งเดียว ถ้าพูดไม่ชัดก็สามารถเขียนลงกระดาษได้ค่ะ ทุกคนมีหมายเลขของตนเอง”
หลินจือไป๋ได้หมายเลข ’16’ ซึ่งคณะกรรมการเป็นผู้จัดลำดับ
หลักๆ เพราะมองว่าโคลงคู่ชั่วกาลของเขาแข็งแกร่ง จึงตั้งใจให้เขาปิดท้า
