“โคลงต้นของผมคือ ควันหมอกคลอรัดกิ่งหลิวเหนือสระ”
ฟึบ
ทันทีที่โคลงต้นนี้ออกมา ตัวอักษรก็ปรากฏบนจอใหญ่ของเวที
กรรมการทั้งสามสบตากันแย้มยิ้ม พวกเขารอคอยโคลงต้นนี้ของหลินจือไป๋มานานแล้ว
แต่แล้ว
เมื่อผู้ชมเห็นโคลงต้นนี้ ความคิดแรกในหัวกลับกลายเป็นว่า…
แค่นี้น่ะหรือ?
ไป๋ตี้ต่อโคลงเก่งขนาดนั้น แต่พอถึงคราวออกโคลงต้น กลับดูไม่เห็นมีระดับสูงส่งตรงไหน
หรือว่าเขาไม่ถนัดการออกโจทย์?
ถึงขนาดมีผู้ชมบางคนลองต่อโคลงรองออกมาทันทีว่า
“สายลมพัดดอกไม้ริมฝั่ง”
“ไม่มีปัญหาใช่ไหม?”
“แบบนี้ใครๆ ก็ทำได้ใช่ไหมล่ะ?”
“ฝนสาดใบบัวในลำธารก็ใช้ได้เหมือนกันนี่”
“นี่มันโคลงต้นอะไรกันล่ะ แบบนี้ไม่ใช่ยื่นคะแนนให้คนอื่นฟรีๆ เหรอ?”
“แย่แล้ว!”
“รอบนี้มีแววตกม้าตายแหง!”
“พวกเรายังต่อได้ แล้วผู้เข้าแข่งขันรอบชิง หรือแม้แต่ปรมาจารย์โคลงคู่จะต่อไม่ได้เลยเหรอ?”
“ถ้าทุกคนต่อได้หมด แบบนี้โจวไท่ก็ได้แชมป์น่ะสิ?”
ผู้ชมเริ่มกระวนกระวาย
ความจริงพอเห็นโคลงต้นนี้ เจียงเทาบนเวทีก็อึ้งไปเหมือนกัน รู้สึกว่าโคลงต้นบทนี้มันง่ายเกินไปหน่อยแล้ว!
แต่ยังไงเจียงเทาก็มีฝีมืออยู่บ้าง
หรือพูดอีกอย่างก็คือ เจียงเทาไม่เชื่อว่าหลินจือไป๋จะออกโจทย
