า เจียงเทาก็เป็นดาราเหมือนกันนะ…”
ใช่แล้ว ในบรรดาผู้เข้าแข่งขันห้าสิบคนจากวิทยาลัยศิลปะฉีโจวก็มีดาราอยู่ด้วยคนหนึ่ง ชื่อเจียงเทา โด่งดังมากในฉีโจว แถมฝีมือภาษาก็โดดเด่น น่าจะจัดอยู่สายเดียวกับคนที่ชื่อว่า ‘ไปตี้’ นั่นละมั้ง?
แต่ ‘ไปตี้’ นั่นนะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเจียงเทาแน่!
ท่ามกลางความคิดต่างๆ นานา ผู้เข้าแข่งขันทั้งหนึ่งร้อยคนถูกจัดให้นั่งประจำโต๊ะของตน ระหว่างโต๊ะมีฉากกั้นแยกไว้
บนจอใหญ่ของเวทีปรากฏกลอนคู่ห้าสิบบท มีทั้งแบบสี่ตัว หกตัว เจ็ดตัว และอื่นๆ ทั้งหมดเป็นวรรคบน
หลินจือไป๋ กวาดตามองแล้วพบว่ายิ่งลำดับหลังความยากก็ยิ่งสูงขึ้นจริงๆ
เวลานี้พิธีกรประกาศเตือนว่า “ทุกท่านมีเวลาอ่านโจทย์ห้านาที”
ห้านาทีนี้ไม่นับเป็นเวลาแข่งขันแต่สำหรับผู้เข้าแข่งขันมีค่ามากสามารถใช้คิดล่วงหน้าได้ ในเวลาเดียวกันผู้ชมในฮอลล์และหน้าจอก็จ้องดูห้าสิบบทนั้นอย่างตั้งใจ ทุกคนต่างร่วมลุ้นกันอย่างเต็มที่
“โธ่เว้ย!”
“การแข่งนี้ถ้าไม่มีฝีมือจริงๆ ก็คงเข้าร่วมไม่ได้ โคลงต้นอันแรกฉันยังแต่งไม่ออกเลย ทั้งๆ ที่เป็นโคลงต้นที่ง่ายที่สุดแล้วนะ!”
“ฉันพอมีแนวคิดอยู่บ้าง น่าจะพอเข้าคู่ได้สักสองสามข้อ”
“สามข้อแรกฉันทำได้หมด!”
“แต่สามข้อแรกคะแนนน้อย เป็นข้อแจกแต้มเฉยๆ”
“ข้อที่ห้าเริ่มยากแล้ว ถ้าทำได้ก็ได้สี่คะแนน!”
“อ๊ะ? พวกเธอดูข้อสุดท้ายสิ!”
“ข้อที่ห้าสิบสุดท้ายนี้เป็นข้อพิเศษ ถ้าทำได้เข้ารอบทันที ไม่ต้องทำข้ออื่นเลย!
