บทที่ 463 การค้าก๋วยเตี๋ยวเส้นมันเทศ
เมื่อเจี่ยงโหย่วเซิงปรากฏกายขึ้นหน้าประตูเรือนสกุลจูยามเช้าวันหนึ่ง การค้าก๋วยเตี๋ยวเส้นมันเทศของสกุลจูก็ได้เริ่มเปิดฉากขึ้น
ก่อนเริ่มค้าขาย เย่อวี๋หรานก็ไปแจ้งเจ้าหน้าที่กับผู้อาวุโส บอกว่าเป็นการค้าที่นางไปเจรจาไว้ตั้งแต่ก่อนหน้านี้ ตั้งใจว่าจะทดลองดูก่อนเพื่อหยั่งเชิงสถานการณ์
หากสามารถดำเนินการได้ ปีถัดไปก็จะเป็นอีกหนึ่งช่องทางหารายได้ของหมู่บ้าน
เจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสได้ยินเช่นนั้นย่อมปีติยินดี
ถึงจะค่อนข้างเสียดายที่งานวิ่งเต้นถูกเจ้าเด็กเจี่ยงโหย่วเซิงนั่นแย่งไปแล้ว แต่เมื่อพิจารณาว่าเขาเป็นคนของพี่เป้าก็เข้าใจได้
“มีพี่เป้าคอยคุ้มหลัง เจ้าก็สบายใจไปได้เปลาะหนึ่ง”
“จูต้าเหนียง เจ้าวางใจเถอะ พี่เป้าคนนี้พวกข้าเคยพบมาก่อน เป็นลูกผู้ชายมากน้ำใจคนหนึ่ง”
……
แม้จะมีคำรับรองของเจ้าหน้าที่และผู้อาวุโส เย่อวี๋หรานก็ยังคงให้เจี่ยงโหย่วเซิงมาอย่างเงียบ ๆ ไม่ให้มาอย่างอึกทึกครึกโครมจนคนในหมู่บ้านได้ยิน
เนื่องจากเจี่ยงโหย่วเซิงเคยขโมยข้าวสาลีฤดูหนาวของสกุลจู ทั้งยังเคยพักอยู่ที่เรือนสกุลจูมาแล้วช่วงหนึ่ง หากยามเช้าตรู่ได้พบเขาระหว่างทาง ทุกคนก็ไม่รู้สึกแปลกใจ
“เจี่ยงโหย่วเซิง เจ้าแวะมาเรือนจูต้าเหนียงอีกแล้ว?”
เจี่ยงโหย่วเซิงแบกตะกร้าสะพายหลังมาด้วย หัวเราะแหะ ๆ สองครา “ไม่อย่างนั้น ข้าแวะไปเรือนเจ้าดีไหม? เรือนเจ้ามีข้าวให้กินหรือเปล่า? ข้าคนนี้ไม่ม
