ีความชอบอย่างอีก แค่ชอบกินข้าวในเรือนคนอื่นเท่านั้นแหละ”
คนผู้นั้นได้ยินวาจานี้ก็เร่งฝีเท้าหนีห่างทันที “อ๊ะ ข้ามีธุระ ไม่คุยกับเจ้าแล้ว คราวหน้าค่อยคุยกันใหม่นะ”
ครั้นมองตามเงาหลังที่ห่างออกไปของอีกฝ่าย เจี่ยงโหย่วเซิงก็ผิวปากทีหนึ่ง ชิ! คิดว่าข้าอยากไปนักรึ?
ในโลกนี้นอกจากพี่เป้าแล้วก็มีแต่จูต้าเหนียงที่เป็นห่วงข้าจริง ๆ ด้วย!
เนื่องจากปริมาณมันเทศมีจำกัด เย่อวี๋หรานจึงคำนวณไว้เรียบร้อยแล้วว่าแต่ละวันสามารถนำไปขายได้เท่าไหร่ มิฉะนั้นอาจมีไม่พอใช้ถึงฤดูใบไม้ผลิปีหน้า
แม้ว่าก่อนฤดูหนาวยังสามารถเก็บเกี่ยวได้อีกรอบ แต่ผลผลิตครั้งนี้เทียบกับคราวก่อนหน้าไม่ได้เลย
นางยอมให้ทุกวันหาเงินได้น้อยลงเพื่อให้ค้าขายได้สม่ำเสมอ เช่นนี้ภายหลังจึงจะสามารถพัฒนาต่อไปได้
แน่นอนว่าเย่อวี๋หรานยังตั้งใจจะใช้กลยุทธ์การตลาดแบบกระตุ้นความอยากอีกด้วย[1]
แป้งมันเทศถูกนำมาลวกเอาไว้ล่วงหน้าหนึ่งวัน จากนั้นหั่นเป็นเส้นผึ่งเอาไว้บนราวไม้ไผ่ในลานเรือน ผ่านไปหนึ่งคืน เส้นเหล่านั้นเย็นตัวลงแล้วก็จะไม่แข็งจนเกินไป เมื่อถึงคราวเอาไปลวกก็ไม่จำเป็นต้องใช้เวลานาน
นอกจากเส้นมันเทศ สิ่งสำคัญอีกอย่างก็คือน้ำแกง หากน้ำแกงอร่อย ก๋วยเตี๋ยวเส้นมันเทศก็จะอร่อยไปด้วย
เนื่องจากมีพริกไม่มาก เย่อวี๋หรานจึงไม่คิดจะทำให้มีรสเผ็ดเกินไป นางบอกเหล่าลูกสะใภ้ว่าเมื่อเก็บพริกสดมาแล้วให้นำไปตากให้แห้ง เอาเมล็ดพริกข้างในออกแล้วหั่นเปลือกพริก
