บทที่ 459 แท้งลูก
“เจ้าคิดว่าจูชีจะสอบผ่าน?”
“ต่อให้สอบไม่ผ่าน ก็ยังมีต้าเป่ากับเอ้อร์เป่านี่นา? เด็กทั้งสองคนฉลาดเฉลียวปานนั้น ลักษณะไม่เหมือนลูกหลานชาวนาเลยสักนิด วันหน้าจะต้องเป็นหงส์มังกรในหมู่คนแน่นอน” ผู้อาวุโสกล่าว “สกุลจูของพวกเราเงียบเหงามานานเกินไปแล้ว ถ้าสามารถให้กำเนิดบัณฑิตที่เป็นขุนนางสักคน ต่อให้เป็นเพียงถงเซิงตัวเล็ก ๆ ข้าก็สามารถนอนตายตาหลับได้แล้ว”
“นั่นน่ะสิ ถ้าในหมู่บ้านมีขุนนางสักคน คนจากหมู่บ้านอื่นก็คงไม่กล้าทำอะไรตุกติกกับหมู่บ้านพวกเราแล้ว”
พูดไปพูดมา เจ้าหน้าที่ก็ถามผู้อาวุโสว่าสงสัยว่าใครคอยสร้างความลำบากให้อยู่เบื้องหลัง
ผู้อาวุโสบอกว่าไม่ค่อยแน่ใจนัก ที่ผ่านมาหมู่บ้านสกุลจูได้ชื่อว่าเป็นสามหมู่บ้านใหญ่แห่งเชิงเขาไท่ตังร่วมกับหมู่บ้านสกุลหลี่และหมู่บ้านสกุลหลิว ตอนนี้หมู่บ้านสกุลจูจะผงาดขึ้นมาแล้ว จะมีสักกี่คนที่เต็มใจ?
จูสุ่ยหนิวไม่ได้ลงมือแม่นยำเท่าใดนัก แม่ม่ายฉินจึงถูกจัดการเสียจนมีสภาพค่อนข้างสะบักสะบอม
เมื่อย่าของลี่ฮวาที่รับผิดชอบเฝ้ายามเข้าไปดูหลังจากนั้น ใบหน้าของแม่ม่ายฉินก็เขียวช้ำปูดโปน แต่เด็กในท้องกลับดวงแข็ง ไม่เป็นอะไรสักนิด
“เฮ้อ…เจ้าก็จริง ๆ เลย ลูกชายโตแล้ว ใช้ชีวิตดี ๆ ไม่ชอบ มาทำเรื่องแบบนี้ทำไม?” ย่าของลี่ฮวาอดทอดถอนใจไม่ได้
แม่ม่ายฉินได้ยินวาจานั้นก็คว้ามืออีกฝ่ายไว้ กล่าวอย่างน่าสงสาร “ขอร้องท่านแล้ว ปล่อยข้าไปเถอะนะ…เด็กในท้องข้า
