เป็นลูกของจูเหล่าโถวจริง ๆ”
ย่าของลี่ฮวาสะบัดมือออกทันที มองไปรอบด้านแล้วเอ่ยว่า “เรื่องนี้ข้าไม่กล้าหรอก เป็นคำสั่งของเจ้าหน้าที่และผู้อาวุโส ถ้าข้าปล่อยเจ้าไป ครอบครัวข้ายังจะใช้ชีวิตอยู่ในหมู่บ้านสกุลจูได้ไหม?”
พูดจบก็เดินออกไปจากห้องเก็บฟืน ทั้งยังไม่ลืมลั่นกลอนประตูเอาไว้
แม่ม่ายฉินหมอบอยู่บนพื้น ทรมานสุดแสน
นางแค้นความไร้หัวใจของจูสุ่ยหนิว แค้นความอ่อนแอของจูเหล่าโถว แค้นความลำเอียงของเจ้าหน้าที่และผู้อาวุโส และยิ่งแค้นเย่อวี๋หรานมากกว่า
หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์บัดซบ ถ้าไม่ใช่เพราะนาง…
แม่ม่ายฉินแค้นใจจนเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน ไม่เข้าใจเลยว่าหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์มีชื่อเสียงเลวร้ายแท้ ๆ ไฉนจึงมีคนมากมาย ‘ปกป้อง’?
นางสาบานว่า หากรอจนนางออกไปได้ รอจนนางคลอดลูกคนนี้ออกมาแล้ว นางจะต้องไปคิดบัญชีกับพวกเขาแน่นอน
ตอนนั้นแม่ม่ายฉินก็ยังคงไม่ยอมแพ้ นางปกป้องครรภ์ตัวเองมาตลอด เพราะนางทราบว่านั่นคือความหวังหนึ่งเดียวของนาง
ผ่านไปครู่หนึ่ง ประตูห้องเก็บฟืนก็เปิดออกอีกครั้ง
แม่ม่ายฉินเห็นจูสุ่ยหนิวกลับมาอีกครั้งก็ตัวสั่นอย่างไม่อาจควบคุม “เจ้าคิดจะทำอะไรอีก?!”
นางอยากลุกขึ้นมา แต่แขนกลับเจ็บจนไร้เรี่ยวแรง
“เฮอะ! เจ้าคิดว่าข้าอยากมานักเรอะ? ถ้าไม่ใช่เพราะมารหัวขนในท้องเจ้า ข้าก็คร้านจะกลับมาเจอหญิงชั้นต่ำอย่างเจ้าแล้ว”
แม่ม่ายฉินเพิ่งสังเกตว่าจูสุ่ยหนิวถือของบางอย่างมาด้วย “เจ้าเอาอะไรมาด้วย?”
“ยาแท้งบุตร
