”
“อะไรนะ?!” แม่ม่ายฉินถอยกรูด “เจ้าจะทำอะไร?”
“ถึงอย่างไรก็เป็นมารหัวขน ยังจะเก็บเอาไว้ทำไม?” จูสุ่ยหนิวไม่อยากเปลืองคำพูดกับนางอีก เดินเข้าไปบีบกรามของนางเอาไว้
แม่ม่ายฉินหวาดกลัวจนร้องเสียงหลง “จูสุ่ยหนิว เจ้าบ้าไปแล้วเรอะ?!”
นางส่ายหน้าหนีอย่างบ้าคลั่ง ไม่อยากกินยานั้น
แต่จูสุ่ยหนิวจะยอมให้นางหลบหรือ เขาบีบกรามนางอย่างแรง บังคับให้นางอ้าปาก แล้วกรอกยาลงไป
แม่ม่ายฉินน้ำตาไหลพราก ผลักเขาพลางดิ้นรนให้หลุดจากเงื้อมมืออีกฝ่าย “ไม่ ข้าไม่เอา…”
“เจ้าจะทำแบบนี้ไม่ได้…”
“เจ้าจะฆ่าเขางั้นเรอะ? เขาเป็นลูกเจ้านะ ลูกของเจ้า!”
……
นางนึกว่าเพียงตนเองสารภาพว่านั่นคือลูกของจูสุ่ยหนิว อีกฝ่ายก็จะยอมหยุดมือ
คิดไม่ถึงว่าจูสุ่ยหนิวกลับยิ้มเย็น “แสดงว่าเจ้าหน้าที่กับผู้อาวุโสพูดถูกแล้ว เจ้าเข้าหาข้าก็เพราะหวังจะยืมเมล็ดพันธุ์ ใช่ไหม? เฮอะ! ยืมเมล็ดพันธุ์ของข้าไปแล้ว ยังคิดจะสวมหมวกเขียวให้ข้า เจ้าคิดว่าข้าเป็นไอ้โง่งั้นเรอะ?”
เขากรอกยาลงไปโดยไม่สนใจเสียงกรีดร้องของแม่ม่ายฉินเลยสักนิด
แม่ม่ายฉินจะใช้ลิ้นดันยาออกมา ทว่ายานั้นเป็นของเหลว นางจะดันออกมาได้อย่างไร
แม้ยาจะไหลออกทางมุมปากของนางไปบางส่วน ทำให้ใบหน้านางเปรอะเปื้อนไปหมด ทว่าส่วนใหญ่ก็ถูกจูสุ่ยหนิวกรอกลงท้องของนางไปแล้ว
“ฮือ ๆๆ…” น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงเผาะลงมาจากหางตาแม่ม่ายฉิน ครั้นสัมผัสได้ถึงความเจ็บแปลบจากในท้อง นางก็รู้สึกถึงความสิ้นหวัง
