บทที่ 451 ข้าเองก็ไม่คิดว่าจะมาถึงขั้นนี้
สำหรับจูอู่แล้ว การที่มารดาของเขาบอกว่าจะให้บิดารับอนุภรรยาหากครอบครัวมีฐานะดีขึ้นแล้ว ล้วนเป็นคำโกหกบิดาของเขาทั้งสิ้น
มารดาของเขามีนิสัยอย่างนั้น จะยอมให้บิดาไปมีคนอื่นได้หรือ?
ฝันไปเถอะ ถึงตอนนั้นอย่าให้มีใครตายก็แล้วกัน
จูอู่หาจนทั่วแล้วก็ยังไม่พบจูเหล่าโถว ได้แต่พกพาโทสะเต็มท้องกลับขึ้นเขา
เรื่องใหญ่เช่นนี้ เขาต้องบอกพี่น้องคนอื่นให้ทราบไว้ก่อน
ส่วนจูเหล่าโถวที่เขาหาตัวไม่พบ ยามนี้อยู่ที่ใดน่ะหรือ?
เรือนของจูเหล่าซานและจูเหล่าซื่อ
เมื่อจูซานจ้วงและจูซื่อหู่บอกกล่าวชัดเจนแล้วก็รับคานหามจากจูเหล่าโถว แล้วประกบข้างเขาพากลับไปยังเรือนพวกตน
จูเหล่าโถวที่น่าสงสารเพิ่งเข้าเรือนไปได้ก็ถูกพ่อเฒ่าจูใช้ไม้เท้าฟาดเสียยกใหญ่
พ่อเฒ่าจูตีไปด่าไป “เจ้าลูกสมควรตาย แก่ขนาดนี้แล้วยังไปทำเรื่องงามหน้าพรรค์นั้นได้อย่างไร?”
“ตอนเจ้ายังหนุ่ม พวกข้าไม่เห็นด้วยที่เจ้าจะแต่งเย่อวี๋หราน เจ้าก็พาลจะแต่งให้ได้”
“ตอนนี้ประเสริฐนัก ได้แต่งกับคนเขาแล้ว อยู่กินด้วยกันมาครึ่งค่อนชีวิต หลานชายก็โตแล้ว ตอนนี้เกิดอยากทำตัวหลายใจขึ้นมาแล้วใช่ไหม?”
“ข้าจะตีเจ้าให้ตาย!”
……
จูเหล่าซานและจูเหล่าซื่อเกรงว่าบิดาผู้เฒ่าจะเอวเคล็ดก็ไปคอยป้องกันไว้จากข้าง ๆ “ท่านพ่อ ท่านระวังเอวหน่อยขอรับ”
“ไอ้หยา ตาเฒ่า เจ้าลงไม้ลงมือทำไม? ถ้าจะตีก็ให้เจ้าสามเจ้าสี่ช่วยตีแทนเจ้าสิ” แม่เฒ่าจูเห็นเช
