บทที่ 449 เกิดอะไรขึ้นที่เรือนข้า
พ่อเฒ่าจูรู้สึกว่ามีลมตีขึ้นมาที่หน้าอก แทบเป็นลมไปเสียเดี๋ยวนั้น
จูซานเสิ่นและจูซื่อเสิ่นเห็นร่างเขาโงนเงนเล็กน้อยก็ถามอย่างเป็นห่วง “ท่านพ่อ ท่านไม่เป็นไรใช่ไหมเจ้าคะ?”
“หายใจเจ้าค่ะ หายใจ…”
“ท่านพ่อ ท่านอย่ามีโทสะ เจ้าหน้าที่กับผู้อาวุโสจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง ไม่วุ่นวายแน่นอนเจ้าค่ะ”
“ใช่แล้ว ไม่วุ่นวายหรอกเจ้าค่ะ”
……
แม่เฒ่าจูใจหายวาบ “ตาเฒ่า เจ้าไม่เป็นไรนะ?!”
ภายในเรือนวุ่นวายอยู่ครู่ใหญ่
กล่าวได้ว่า วันนี้เป็นวันโชคร้ายของจูเหล่าโถว
เขายังคงสาละวนทำงานอยู่บนเขา ไม่ระแคะระคายสักนิดว่าตนเองกำลังจะได้เผชิญกับอะไรบ้าง
ทำงานมาทั้งช่วงเช้า เขาก็รู้สึกเหนื่อยเสียแล้ว
พวกจูต้าเห็นเช่นนั้นก็ให้จูอู่ที่อายุน้อยที่สุดหาบต้นถั่วเหลืองกลับเรือนไปพร้อมกับจูเหล่าโถว
เพราะเหตุใดจึงเลือกจูอู่น่ะหรือ?
ก็เพราะว่าเขาอายุน้อยที่สุด ร่างกายยังไม่เจริญเติบโตเต็มที่ พวกเขายังกลัวว่าน้องห้าจะเหนื่อยเกินไป
ยามปกติพวกเขาพี่น้องอาจมีกระทบกระทั่งกันบ้าง แต่ครั้นเกิดเรื่องขึ้นมาจริง ๆ ก็ยังรู้จักดูแลกันและกัน
นำต้นถั่วเหลืองที่ตัดเสร็จแล้วมารวมกันเป็นมัด ๆ สอดคานหามเข้าไปแล้วยกขึ้นหาบไว้บนไหล่
พอจูเหล่าโถวเห็นว่าพวกลูกชายจัดหาบเล็กให้ตัวเองก็บ่น “ทำไมน้อยขนาดนี้? พวกเจ้ารังเกียจว่าข้าแก่ใช่ไหม? ลืมไปแล้วเรอะว่าเมื่อก่อนข้ามีเรี่ยวแรงมากมายปานไหน? งานที่พวกเจ้าหลายคนทำ
