บทที่ 447 จับใส่กรงหมูเสียก็สิ้นเรื่อง
“เจ้ากล้าตบข้า?!” แม่ม่ายฉินกำลังด่าเสียเพลิน ฝ่ามือนี้ของเย่อวี๋หรานกลับทำให้นางต้องตะลึงพรึงเพริด
แน่นอนว่าหลังจากโพล่งประโยคนี้ออกไปแล้ว นางถึงเพิ่งรู้สึกตัว ผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้านางคือหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ จะลงไม้ลงมือกับตนเองก็ไม่แปลกนี่นา?!
“หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ ข้าบอกเจ้าเลยนะ ข้าท้องลูกสามีของเจ้า เจ้ากล้าลงมือกับข้า” แม่ม่ายฉินรู้สึกตระหนกขึ้นมาแล้วแต่ก็ยังฝืนทนต่อไป ประกาศเสียงกร้าวว่า “ถ้าลูกในท้องข้าเป็นอะไรไป จูเหล่าโถวสู้ตายกับเจ้าแน่!!!!!”
“ฮ่า สู้ตายกับข้า? เป็นเจ้าหรือว่าเขากันล่ะ? แน่จริงเจ้าก็เข้ามาสิ” เย่อวี๋หรานกล่าวเสียงเย็นเยียบ “ข้าก็อยากรู้นักว่าผู้หญิงที่เอาตัวมาเกาะเกี่ยวเป็นชู้กับสามีชาวบ้านจะสู้ตายกับข้าอย่างไร!”
“ฝ่ามือนั้นของข้าถือว่าช่วยเรียกสติให้เจ้า จูเหล่าโถว เขาเป็นสามีของข้า”
“ข้ายังยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้ แต่เจ้ากลับเรียกหาสามีข้าต่อหน้าข้า คิดว่าข้าตายไปแล้วเรอะ?”
เย่อวี๋หรานไม่พูดถึงจูปาเม่ยสักคำ
ตลกแล้ว เด็กสาวที่ยังไม่ออกเรือนคนหนึ่ง ถ้าเข้ามาพัวพันกับเรื่องนี้ ตกเป็นขี้ปากชาวบ้าน วันหน้าจูปาเม่ยจะไปพบหน้าผู้คนได้อย่างไร?
แต่นางไม่เหมือนกัน ถึงอย่างไรลูกชายและหลานชายของนางล้วนโตหมดแล้ว กระดูกแก่ ๆ ที่ต่อให้อยากแต่งงานใหม่ก็ยังไม่มีใครต้องการ เดิมทีชื่อเสียงก็ไม่ได้ดีงามอะไร จึงไม่สนใจหากว่าจะต้องแย่ไปกว่านี้
ถ้อย
