บทที่ 446 ฝ่ามือของเย่อวี๋หราน
จูเหล่าโถวไม่อยู่ ถึงแม่ม่ายฉินจะร้องตะโกนอยู่ครึ่งค่อนวันก็ต้องไม่มีใครออกมาจากเรือนอยู่แล้ว
บรรดาลูกสะใภ้สกุลจูอดจะเห็นใจนางไม่ได้ “หยุดร้องเถอะ พ่อสามีพวกข้าไม่อยู่ เขาออกไปข้างนอกแล้ว!”
“ฮือ ๆๆ…เพราะเจ้า เพราะเจ้าแน่ ๆ!” แม่ม่ายฉินถลึงตาแดงก่ำมองเย่อวี๋หราน พลางร่ำร้องว่า “เจ้าต้องเอาเขาไปซ่อนแน่ ๆ เจ้ามันหญิงอสรพิษ เจ้าอยากบีบข้า เจ้าอยากบีบคั้นข้าให้ตาย…”
เย่อวี๋หรานไม่รู้สักนิดว่าตนเองทำอะไรลงไป “…”
ข้าไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง นอกจากห้ามไม่ให้จูเหล่าโถวไปพบเจ้าเท่านั้นแหละ
“เขาเป็นคนตัวเป็น ๆ แบบนั้น ข้าจะเอาเขาไปซ่อนทำไม? แม่ม่ายฉิน เจ้าพูดแบบนี้ ข้าก็ไม่ค่อยเข้าใจแล้ว เจ้ามาหาข้า ไม่ใช่เพื่อเรื่องกล้ามันเทศหรอกหรือ ทำไมไม่รีบไปหาเจ้าหน้าที่กับผู้อาวุโส มาหาจูเหล่าโถวทำไม?”
เย่อวี๋หรานแปลกใจยิ่งแล้ว นางไม่เข้าใจเลยว่าผู้หญิงคนนี้คิดอะไรอยู่
แม่ม่ายฉินคงไม่ได้คิดว่า ถ้าจูเหล่าโถวออกมาแล้วก็จะเห็นแก่ความรู้สึกน้อยนิดระหว่างทั้งสอง แล้วออกหน้าแทนนางหรอกนะ?
ถ้าเป็นแบบนั้น ตอนแรกที่ถูกนางจับได้ จูเหล่าโถวก็คงไม่ปฏิเสธหัวเด็ดตีนขาด อ้างเหตุผลข้าง ๆ คู ๆ แบบนั้นหรอก
หลังจากนั้น ถึงนางจะให้จูซื่อและจูอู่ช่วยกันจับตามองจูเหล่าโถว ไม่ให้เขาไปพบแม่ม่ายฉิน แต่ถ้าเขามีใจเช่นนั้นจริง การขัดขวางเท่านี้จะมีประโยชน์อะไร?
“ทำไมเจ้าจะไม่ใช่คนทำ? นอกจากเจ้าแล้วยังมีใ
