ครอีก?” แม่ม่ายฉินกล่าวอย่างโกรธเกรี้ยว “เจ้ารู้ความสัมพันธ์ของข้ากับจูเหล่าโถวชัด ๆ เจ้าจงใจ…”
“วันนี้ ข้าไม่ปล่อยให้สมใจเจ้าหรอก”
นางสูดหายใจเข้าลึก โก่งคอยืดยาว ท่าทางราวกับถูกบีบคั้นจนไร้ทางไป ประกาศคำพูดที่ทำให้เหล่าคนที่มาชมความครึกครื้นต้องสะท้านสะเทือนใจไปตาม ๆ กัน “ข้าท้องแล้ว เป็นลูกของจูเหล่าโถว!”
เหล่าคนมุงพากันตะลึง
อะไรนะ?!
นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย
ไม่มั้ง จูเหล่าโถวกล้าทำด้วยเรอะ?!
พวกเขากลับไม่นึกเคลือบแคลงเรื่องแม่ม่ายฉินตั้งครรภ์แต่อย่างใด ถึงอย่างไรก็เป็นแม่ม่าย หลายปีมานี้เลี้ยงลูกตามลำพังก็ไม่ง่าย จะไปทอดสะพานให้สามีชาวบ้านก็ไม่แปลก
ทว่าคนผู้นี้จะเป็นใครก็ได้ แต่จะเป็นสามีของหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ไปได้อย่างไร?!
หญิงปากสว่างดีใจแทบคลั่ง แม่เจ้าโว้ย ในที่สุดหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ก็โชคร้ายแล้ว!
นางอยากกระโดดออกไปปรบมือโห่ร้องใจจะขาด ‘ทำได้ดีมาก แม่ม่ายฉิน! ใช่แล้ว ต้องเป็นอย่างนี้แหละ ต้องสั่งสอนหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ผู้นี้เสียบ้าง…’
เย่อวี๋หรานตะลึง “เจ้าเพิ่งพูดอะไรออกมานะ?”
“ข้าบอกว่า ข้าท้องแล้ว เป็นลูกของจูเหล่าโถว!” วันนี้นับว่าแม่ม่ายฉินยอมทุ่มสุดตัวแล้ว
นางรู้ว่าลูกธนูที่หลุดจากแล่งไม่อาจย้อนกลับ ถ้านางไม่ตีเหล็กตอนที่ยังร้อน ความพยายามที่ผ่านมาคงต้องสูญเปล่า ถึงตอนท้ายจะพูดอะไรก็อาจสายเกินแก้
“ลูกของจูเหล่าโถว?” เย่อวี๋หรานมองท้องของแม่ม่ายฉิน ดูไม่ออกเลยสักนิด “จริงหรื
