อ? ดูเจ้าแล้วไม่เหมือนคนท้องเลยนะ!”
ไม่ใช่เพราะเย่อวี๋หรานเชื่อใจจูเหล่าโถว เชื่อคำพูดที่ว่าพวกเขาสองคนบริสุทธิ์ใจ ไม่มีความสัมพันธ์ใด ๆ ต่อกันทั้งนั้น
แต่เป็นเพราะหลังจากที่นางจับได้ก็ให้จูซื่อและจูอู่คอยจับตามองอยู่ตลอด ตอนนี้ผ่านมาได้พักใหญ่แล้ว แต่จากหน้าท้องของแม่ม่ายฉินกลับดูไม่ออกเลยสักนิด หรือต่อให้ตั้งครรภ์จริง เช่นนั้นอายุครรภ์ก็ไม่น่าจะนานมากนักจึงจะถูก
แล้วจูเหล่าโถวที่ถูกคนจับตามองอยู่ตลอดเวลาจะแยกร่างไปทำให้แม่ม่ายฉินตั้งครรภ์ได้อย่างไร?
แม่ม่ายฉินคิดว่าเย่อวี๋หรานไม่เชื่อคำพูดของตัวเองจึงเกร็งคอพูดว่า “ข้าเป็นแม่คนแล้วนะ ตัวเองท้องหรือไม่ท้อง ข้าจะไม่รู้เชียวหรือ? ให้จูเหล่าโถวออกมา ในเมื่อเขากล้านอนกับข้าจนท้องป่องแบบนี้แล้ว ก็ต้องออกมามอบคำอธิบายให้ข้า…”
“เจ้า เจ้าหน้าไม่อายเกินไปแล้ว!” เมื่อได้ยินวาจานั้น จูปาเม่ยก็พรวดพราดออกมาจากในเรือน สาดคำด่าใส่หน้าแม่ม่ายฉิน “พ่อข้าไม่มีทางไปนอนกับเจ้าหรอก นางแก่เหม็นเน่าฉาวโฉ่อย่างเจ้า พ่อข้าจะไปต้องตาเจ้าได้อย่างไร?”
ปฏิกิริยาตอบสนองของหลิ่วซื่อตรงไปตรงมายิ่งกว่า นางตักน้ำจากในเรือนออกมาอ่างใหญ่ เสียง ‘ซ่า’ ดังขึ้น น้ำสาดใส่ร่างแม่ม่ายฉินเต็ม ๆ “ข้าถุย อยากเข้าประตูเรือนสกุลจูของพวกข้าก็ไม่รู้จักส่องกระจกดูสารรูปของตัวเองเสียบ้าง!”
“ใช่แล้ว เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใครกัน? อยากเข้าประตูเรือนสกุลจูงั้นรึ ฝันไปเถอะ” หลิวซื่อร้อนตัว
