เห็นทุกคนตอบโต้กันหมดแล้วก็กระโจนเข้ามาร่วมด่าด้วย
ทางหนึ่งร่ำร้องด่าทอ ทางหนึ่งยังไม่ลืมสังเกตสีหน้าของแม่สามี แย่แล้ว แย่แล้ว แย่แล้ว คราวนี้แย่แน่!
แม่สามีคงไม่มาคิดบัญชีกับพวกนางหรอกนะ?
นางว่าแล้วเชียว เรื่องนี้ต้องระเบิดออกมาไม่ช้าก็เร็ว
เย่อวี๋หรานยังไม่ทันเอ่ยปากก็มีคนดาหน้าเข้ามาแล้ว สีหน้าแม่ม่ายฉินไม่น่ามองเป็นอย่างยิ่ง นางไม่สนใจหน้าตาอีกต่อไปแล้ว จึงด่ากลับไปว่า “ใครหน้าไม่อาย? หา ใครหน้าไม่อาย? นี่เป็นเรื่องที่พ่อพวกเจ้าทำเอง ทำไมไม่ให้เขาออกมา? ปรบมือข้างเดียวไม่ดังหรอกนะ ถ้าไม่ใช่เพราะเขาเห็นคนงามแล้วหน้ามืดตามัว บังคับขืนใจข้า พวกเจ้าคิดว่าข้าจะท้องลูกของเขางั้นหรือ?”
“ข้าอายุขนาดนี้แล้ว จะเป็นย่าคนอยู่รอมร่อ ข้าหน้าไม่อายงั้นเรอะ?”
“จูเหล่าโถว เจ้าออกมาเดี๋ยวนี้นะ เจ้าได้ยินไหม ข้าท้องแล้ว ท้องลูกของเจ้า ถ้าเจ้ายังไม่ออกมาอีก พวกข้าสองแม่ลูกจะถูกหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์บีบให้ตายอยู่ตรงนี้แล้วนะ”
……
นางตะโกนเข้าไปในเรือนอย่างไม่ยอมตายใจ
หลินซานเม่ยและหลินซื่อเม่ยก็วิ่งออกมาอย่างร้อนอกร้อนใจ แต่พวกนางไม่ได้ใจกล้าเหมือนจูปาเม่ย พวกนางมีสีหน้าวุ่นวายใจ ท่าทางเหมือนอยากช่วยเหลือ แต่ไม่รู้ว่าจะเริ่มช่วยจากตรงไหน
“หลิ่วซื่อ พาพวกนางกลับเข้าไปแล้วปิดประตูเสีย” เย่อวี๋หรานเห็นพวกเด็กสาวในเรือนออกมาด้วยจึงบอกให้หลิ่วซื่อพาคนกลับเข้าเรือนไป
พูดเป็นเล่น เรื่องที่ไม่อาจพบผู้คนแบบนี้จ
