คำเพียงไม่กี่ประโยคก็ดึงความขัดแย้งกลับมาที่เรื่องระหว่างนางกับแม่ม่ายฉิน สตรีที่เป็นชู้กับสามีคนอื่นกลับกล้ามาเอะอะต่อหน้าภรรยาเอกของคนเขา นี่ไม่ใช่มาหาเรื่องแล้วยังจะเป็นอะไรไปได้อีก?
คนที่ได้ยินเสียงอึกทึกแล้วห้อมล้อมเข้ามาดูมีมากขึ้นทุกขณะ
พวกเขาใจเต้นระทึกยิ่ง ไม่รู้ว่าแม่ม่ายฉินไปเอาความกล้ามาจากที่ใด กลับกล้ามาหาเรื่องหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ ไม่ต้องการชีวิตแล้วชัด ๆ
หากเป็นเมื่อหลายปีก่อนตอนที่คนอดตายกัน แม่ม่ายฉินจะดิ้นรนเช่นนี้ พวกเขาก็ยังพอเข้าใจได้
แต่ตอนนี้ไม่ใช่ช่วงเวลาที่ลำบากถึงเพียงนั้นอีกแล้ว ลูกชายสองคนของแม่ม่ายฉินก็โตแล้ว ความเป็นอยู่ก็ค่อย ๆ ดีขึ้น นางมาอาละวาดเช่นนี้คิดอะไรอยู่กันแน่?
อย่าว่าแต่ทุกคนไม่เข้าใจ เจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสที่กำลังเร่งรุดมาก็ทั้งเดือดดาลและไม่เข้าใจเช่นกัน
แม้พวกเขาจะตัดสิทธิ์มันเทศหน้าหนาวของครอบครัวแม่ม่ายฉิน แต่ก็ไม่ได้บีบคั้นพวกนางจนถึงที่ตายนี่นา ปีนี้ปริมาณที่ทุกคนได้รับก็ไม่ได้มากอะไร ขอเพียงนางทำตัวดี ๆ เข้าฤดูใบไม้ผลิปีหน้าก็ได้ปลูกด้วยกันอยู่ดีไม่ใช่รึ?
นอกจากนี้ก็ไม่ได้มีแค่มันเทศ ยังมีวิธีปลูกข้าวแบบใหม่ นั่นก็ยังทำด้วยกันได้นี่นา
แม่ม่ายฉินไม่เชื่อว่าจูเหล่าโถวไม่อยู่ แต่ร่ำร้องมาครึ่งค่อนวันแล้ว จูเหล่าโถวก็ยังไม่ออกมาเสียที นางเริ่มรู้สึกสิ้นหวัง “เป็นสามีเจ้าแล้วจะทำไม? เป็นสามีเจ้าก็มานอนกับข้าเปล่า ๆ ได้งั้นเรอะ?”
“ในท้องข
