ยคนเล็กของบ้านลุงใหญ่แล้วหันไปมองหลินหูลูกชายคนโตของบ้านลุงรอง ประโยคเมื่อครู่หลักๆ เป็นหลินจิ้งกับหลินหูที่พูดรวมถึงพวกที่ผสมโรงเขาก็พอฟังออกว่าส่วนใหญ่เป็นใครบ้าง
“พวกนายดื่มเบียร์ไม่ชวนฉันเหรอ?”
โพล้ง! เขาคว่ำขวดเบียร์ขึ้นมาแล้วพุ่งออกไปฟาดเข้าที่ศีรษะของหลินหูทันทีเพล้ง! ขวดเบียร์แตกกระจายทุกคนกรีดร้องลั่น
หลินจิ้งถึงกับขาอ่อนแทบทรุดหลินจือไปหยิบขวดเบียร์อีกขวดเหวี่ยงใส่หลินจิ้ง คราวนี้ขวดไม่แตกแต่ใบหน้าหลินจิ้งเปื้อนเลือดฟันซี่หนึ่งหลุดกระเด็นออกมา
“หลินจือไป!”
“นายบ้าไปแล้วเหรอ!”
ทั้งห้องอลหม่านกลายเป็นหม้อโจ๊ก หลินหูตาแดงก่ำทันทีโดนขวดฟาดจนมึนหัวลุกขึ้นหมายจะเอาเรื่องหลินจือไปให้ตายไปข้าง ส่วนหลินจิ้งถอยกรูดสั่นระริกไปทั้งตัวครึ่งหน้าบวมเป่ง
หลินจือไปไม่ลงมืออีกเขารู้ว่าแค่นี้ก็พอแล้วถ้าเกินกว่านี้จะจบเรื่องยากสถานการณ์ในห้องวุ่นวายโกลาหลมีคนพยายามจะเข้าไปทำร้ายหลินจือไปซูฉานดึงหลินจือไปจะพาวิ่งออกไปแต่ที่หน้าประตูกลับมีเสียงเอะอะดังขึ้น
ที่แท้เป็นพี่ชายกับพี่สาวที่ตามหาหลินจือไปจนมาถึงที่นี่ เลขาจินก็ตามพวกเขามาด้วย
“ใครกล้ายุ่งกับน้องฉัน!”
หลินเชิ่งเทียนยังไม่ทันรู้เรื่องราว ดวงตาก็แดงก่ำแล้วพุ่งเข้าไปคว้าขวดแตกเล็งใส่ทุกคนส่วนที่แตกของขวดแหลมคมราวใบมีด ชั่วพริบตาทุกคนหยุดนิ่ง
หลินซียืนขวางหน้าหลินจือไปดวงตาแดงกล่าวเสียงสะอื้น“ฉันจำพวกแกไว้หมดแล้ว! จำไว้หมดแล้ว! ตอนนั้นพวก
