ักไป หลินจือไปกับซูฉานเป็นอะไรกัน?ทำไมท่าทางของพวกเขาถึงสนิทสนมใกล้ชิดกันขนาดนี้?เรื่องใหญ่ขนาดนี้แล้วสองคนยังมากระซิบกระซาบกันได้อีกเหรอ?
ซูฉานกัดฟันแน่นเอ่ยออกไปว่า“หลินกงนายเลิกตามตื๊อฉันได้แล้ว ฉันมีคนที่ชอบแล้ว”
บรรยากาศเงียบกริบทันที ฉากเลือดสาดพลันเปลี่ยนเป็นละครน้ำเน่าหลินกงมองหลินจือไปกับซูฉานอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ทุกคนต่างตกตะลึงมองหลินจือไปโอบซูฉานไว้ในอ้อมแขน
“นั่นพี่สะใภ้นายนะ!”
หลินเป้ามองมือที่หลินจือไปกอดซูฉานแล้วร้องโวยวาย“นายทำให้พี่กงถูกสวมเขา! พี่กงโดนสวมเขาแล้ว! ฮ่าๆ พี่โดนสวมเขาแล้วนะ!”
เห็นทุกคนยังไร้ปฏิกิริยาหลินเป้าเหมือนร้อนใจยิ่งตะโกนดัง“หลินจือไปแย่งพี่สะใภ้สวมเขาให้พี่กง ไอหมอนี่มันเดรัจฉานจริงๆ!”
“นายสติไม่ดีหรือไง!”
หลินหลิวแทบอยากฉีกปากหลินเป้า ทุกคนก็ใช่ว่าไม่มีตาไม่มีหูแล้วมีแต่นายที่มองเห็นและได้ยินอยู่คนเดียวซะที่ไหน!จำเป็นต้องให้คนทั้งโลกรู้ว่าหลินกงถูกหลินจือไปสวมเขาด้วยเหรอ?
หลินจือไปหัวเราะลั่น ซูฉานพูดไม่ผิดวิธีนี้เด็กน้อยแต่ได้ผลเพราะหลินกงกำลังโมโหถึงขีดสุดแล้วแต่ความรู้สึกผิดของคุณปู่คงใช้ได้แค่ระดับนี้ที่พอหอมปากหอมคอแล้วแม้ตนจะยังสนุกไม่สุดก็ตาม
“ไม่เป็นไรใช่ไหม?”
หลินเชิ่งเทียนหันกลับมามองน้องชายที่ดูเหมือนได้รับบาดเจ็บที่มือจึงกวาดสายตาทั่วห้อง“ใครลงมือทำร้ายนาย?”
“ผมทำเอง” น่าจะตอนขวดเหล้าแตกเมื่อครู่หลินจือไปถูกเศษแก้วบาด
“ไม่รู้สึ
