คน
เมื่อเย่อวี๋หรานเข้าใจสาเหตุที่หลิวซื่อกับหลี่ซื่อตบตีกันก็รู้สึกปวดเศียร “พวกเจ้าว่างมากไม่มีอะไรจะทำแล้วใช่หรือไม่? เรื่องนี้จำเป็นต้องทะเลาะวิวาทกันด้วยรึ? พวกเจ้าเป็นพี่น้องสะใภ้ คนหนึ่งเป็นพี่สะใภ้ อีกคนเป็นน้องสะใภ้ ชาตินี้ทั้งชาติถูกกำหนดไว้แล้วว่าต้องเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน ต้องได้พบหน้ากันทุกวัน เรื่องเล็กแค่นี้ก็ทะเลาะจนถึงขั้นตีกัน วันหน้าถ้าพวกเจ้าแยกเรือนแล้วยังจะไปมาหาสู่กันอยู่ไหม?”
เย่อวี๋หรานสั่งสอนคนทั้งคู่หนัก ๆ ไปยกหนึ่ง
หลิวซื่อกับหลี่ซื่อก้มหน้ายอมรับความผิด ไม่มีคนไหนกล้าปริปาก
เพราะพวกนางรู้ว่า ไม่ว่าเหตุผลของการตีกันคืออะไร เรื่องนี้พวกนางก็ทำไม่ถูกจริง ๆ
“เอาล่ะ ไปยืนสำนึกผิดตรงกำแพงข้าง ๆ ข้าบอกให้หยุดเมื่อไหร่ค่อยกลับห้องไปพักผ่อน”
จนถึงตอนนี้เย่อวี๋หรานก็ยังไม่ได้กินข้าวเย็น ท้องกิ่วจนหน้าอกแทบจะแนบสนิทกับแผ่นหลังอยู่แล้ว หลังจากลงโทษให้พวกนางไปยืนหันหน้าเข้าหากำแพงเพื่อสำนึกผิด ก็ให้หลินซื่อไปดูในห้องครัวว่ายังมีของกินอะไรหรือไม่
หลิ่วซื่อคอยสังเกตเสียงความเคลื่อนไหวข้างนอกมาตลอด เมื่อได้ยินว่าหลินซื่อจะเข้าไปในห้องครัวก็รีบวิ่งออกมาอย่างเงียบ ๆ นางเข้าไปในห้องครัวแล้วบอกหลินซื่อว่า “พวกข้าเหลืออาหารไว้ให้แล้ว อุ่นเอาไว้บนเตา ยกออกไปแล้วก็กินได้เลย”
“ขอบคุณเจ้าค่ะ พี่สะใภ้ใหญ่” หลินซื่อกดเสียงลงจนเบาหวิว กลัวว่าคนที่อยู่ข้างนอกจะได้ยินเข้า
“ล้วนเป็
