ถอนหายใจโล่งอก หลินหลิวสินะ ฉันเปลี่ยนมาใช้ตัวตนไปตี้ก็ยังอัดเธอร่วงได้เหมือนกัน
ถ้าคราวนี้ไปตี้เบียดเวยเซียนเฉียงลงไม่ได้ อูฉือก็ต้องสู้กับพ่อเพลงที่จับคู่กับหลินอีอีแล้ว
โอกาสชนะมีไม่มากจริงๆ พ่อเพลงไม่ค่อยลงมือบ่อยนัก
เพราะพ่อเพลงไม่สนใจชาร์ตเพลงประจำฤดูกาลอะไรนั่นอยู่แล้ว
จะปล่อยเพลงบ้างก็แค่ตามอารมณ์ หรือไม่ก็แต่งเพลงช่วงเทศกาลตรุษจีนปีละครั้งให้คนยังจำได้
ดังนั้นหลังจากครั้งนี้อีกนาน หลินจือไปคงไม่ต้องห่วงว่าอูฉือจะปะทะกับเวยเซียนเฉียงอีกต่อไป
จะเจอกันอีกหรือ? รอให้อูฉือมีพลังความนิยมมากพอ บวกกับเพลงไม้ตาย
ต่อให้ต้องชนกับทีมพ่อเพลงที่จับคู่กับราชาหรือราชินีเพลงก็น่าจะสู้ไหวแน่นอน
เรื่องภายในเสินฮว่าคนนอกไม่รู้ข่าว ไปตี้โค่นเวยเซียนเฉียงควรจะแพร่ออกไปในวงแคบๆ เท่านั้น
แต่หลินจือไปมองว่าก็แค่นั้น เขาไม่ได้คิดว่าตัวเองเก่งกาจอะไร ปากบอก “ฉันคือไปตี้” ก็จริง
ในใจกลับรู้ดีว่าตัวเองใช้บัฟ คนเราต้องรู้จักตัวเอง พ่อเพลงต่างหากของแท้
ยิ่งไปกว่านั้นเวยเซียนเฉียงไม่ถนัดเพลงอนิเมะ ลงมือแต่งเพลงครั้งนี้อาจจะแค่เล่นๆ สนุกๆ มากกว่า
พูดได้แค่ว่าเวยเซียนเฉียงยังรู้จักโลกสองมิติผิวเผิน โปรเพลเยอร์ยังแพ้มือสมัครเล่นได้เลย
ในสนามจริง พวกสตรีมเมอร์ที่โชว์เทพไล่ฆ่ารัวๆ ก็ยังโดนโปรเพลเยอร์อัดจนต้องยืนคุมป้อมไม่ใช่หรือ?
แต่เรื่องหลินอีอีกลับจุดประกายความคิดให้หลินจือไป
“ไอดอลเสมือน…”
หรือว่าฉันจะทำไ
