ได้ยินว่าเวยเซียนเฉียงอารมณ์ร้ายมาก จึงกลัวว่าการปฏิเสธของตนจะทำให้ อีกฝ่ายโมโห
นึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายกลับไม่โกรธเลย
“ไปตี้สินะ? เด็กคนนี้ปล่อยของได้ใจกว่าฉันอีก”
เวยเซียนเฉียงกล่าวประเมินเช่นนั้นก่อนวางสาย
กลุ่มแชทต่างๆ ของบริษัทเสินฮว่า ทุกคนกำลังเม้าท์ข่าวลือในบริษัท
‘ได้ยินว่าทีมไอดอลเสมือนได้ข้อสรุปแล้ว’‘เพลงของใครถูกเลือกละ?’‘จะต้องถามอีกเหรอ! ก็ต้องเวยเซียนเฉียงสิ’‘ถึงขั้นจะนับถือความกล้าของไปตี้ แต่ความกล้ามันก็กินไม่ได้นะ’‘อีกฝ่ายเป็นถึงพ่อเพลงเลยนะ อีกอย่างดูเหมือนไปตี้ก็ไม่ได้เชี่ยวชาญแนวเพลงอนิเมะด้วย’‘ถ้ามีทีเด็ดด้านนี้ก็คงพอสู้กับพ่อเพลงได้บ้าง’
‘อาจารย์ไปตี้ก็เก่งมากแล้วละ’‘ไปตี้ยังหนุ่ม ไม่แน่อนาคตอาจจะชนกับพ่อเพลงได้จริงๆ ผลงานตอนนี้ก็โหดใช้เล่นเลย’
‘เฮ้ย!’‘เพิ่งได้ข่าวมา เพื่อนในทีมไอดอลเสมือนบอกว่าเพลงของไปตี้ถูกเลือก’‘ไม่ได้ใช้ของอาจารย์เวยเซียนเฉียง!’‘หา?! เป็นไปไม่ได้มั้ง!’‘ไปตี้โค่นเวยเซียนเฉียงเหรอ?’
ทุกคนที่เห็นข่าวลือนี้ในบริษัทช็อกไปตามๆ กัน คิดไม่ถึงจริงๆ!
ที่บ้าน หลินจือไปได้รับข่าว เสียงพี่สาวตื่นเต้นสุดขีด
“วันนี้นายทำเอาทั้งบริษัทช็อกไปเลย! ไม่มีใครคิดว่าศึกภายในรอบนี้ นายจะชนะเวยเซียนเฉียงได้!”
“นั่นพ่อเพลงเลยนะ พ่อเพลงตัวจริงเสียงจริง หนึ่งในเทพซิมโฟนีแห่งฉินโจว!”
“ฮ่าๆๆ นายไม่ได้เห็นสีหน้าหลินหลิว ฉันแวะไปที่ทีมเธอมา หน้านางเขียวเป็นกบเลย!”
หลินจือไป
