น้าของเธอเหมือนเพิ่งกลืนน้ำล้างเท้าไปเต็มท้อง
ใบหน้าซีดเผือดสุดขีด “นายแน่ใจนะว่าไม่ได้ฟังผิด!?”
“แน่ใจครับ”
รองหัวหน้าก้มลงจะเก็บมือถือ หลินหลิวกลับเตะมือถือที่จอแตกกระเด็นออกไป
“โทรหาเวยเซียนเฉียงเดี๋ยวนี้ บอกเรื่องนี้ให้เขารู้!”
“ผม…” รองหัวหน้ามองมือถือที่ถูกเตะไปอยู่มุมห้อง แทบแตกเป็นสองท่อนแล้ว ฉันจะโทรยังไง?
อันที่จริงก็ไม่ต้องให้หลินหลิวกังวลหรอก อย่างไรเสียเพลงของพ่อเพลงก็ถูกปฏิเสธ
หัวหน้าทีมไอดอลเสมือนจึงโทรหาเวยเซียนเฉียงด้วยตัวเองแล้ว
“ขออภัยด้วยนะครับอาจารย์เวยเซียนเฉียง เพลงของคุณยอดเยี่ยมมาก แต่จากสไตล์ผลงานแล้ว งานของไปตี้มีความเหมาะสมกว่าครับ”
ปลายสายเงียบไปชั่วครู่แล้วพลันเอ่ยว่า “ผมรู้จักไปตี้ เพลงนั้นของเขาส่งมาให้ผมฟังทีครับ”
“เอ่อ…” หัวหน้าทีมไอดอลเสมือนลังเลเล็กน้อยแต่ก็รับคำ “ได้ครับ”
อย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นถึงพ่อเพลง แถมยังเป็นพ่อเพลงของเสินฮว่า ไม่ต้องกังวลเรื่องไฟล์เสียงจะหลุด
เขาจึงส่งเพลง ‘เพลงควงต้นหอม’ ไปให้อีกฝ่าย
อีกฝ่ายก็เปิดเล่นเพลงในห้องทันที ไม่กี่นาทีต่อมา เวยเซียนเฉียงเอ่ยว่า
“นี่นะหรือ เพลงอนิเมะที่แท้จริง?”
หัวหน้าทีมไอดอลเสมือนตอบอย่างจริงจังว่า “เพลงอนิเมะไม่มีนิยามตายตัวครับ แต่ถ้าว่าด้วยสไตล์ ไม่ผิดเลยครับ”
“ว่าไปแล้วเพลงนี้ก็ไม่เลวจริงๆ”
จู่ๆ เวยเซียนเฉียงก็หัวเราะออกมา “โคตรเร้าใจเลยเว้ย”
หัวหน้าทีมยังผงะ แล้วจากนั้นก็หัวเราะตาม
เดิมทีเขา
