บทที่ 445 แม่ม่ายฉินมาหาเรื่อง
“นี่มันเรื่องอะไรกัน? หลี่ซื่อ เจ้าไปดูหน่อยซิ” เย่อวี๋หรานได้ยินเสียงก็รู้สึกว่าค่อนข้างคุ้นหู แต่คิดไม่ออกว่าเป็นใคร
“เจ้าค่ะ ข้าไปดูเดี๋ยวนี้” หลี่ซื่อลุกขึ้นออกไปดูที่ประตูเรือนทันที
เมื่อนางเห็นว่าใครมาก็ค่อนข้างประหลาดใจ รีบหดศีรษะกลับเข้ามารายงานเย่อวี๋หราน
“ท่านแม่ เป็นแม่ม่ายฉินเจ้าค่ะ”
หลิวซื่อที่กำลังแกะถั่วเหลืองอยู่สะดุ้งโหยง อะไรนะ?! แม่ม่ายฉิน?!
นางคิดถึงเรื่องวันนั้นขึ้นมาได้ เดิมทีนางตั้งใจว่าจะให้บิดามารดาตนเองมาเรียกร้องห้องในเรือนหลังใหม่ให้นางสักห้อง แต่กลับไปเห็นพ่อสามีกอดกันกับแม่ม่ายฉิน หลังจากนั้นก็ไม่กล้าโวยวายอีก
ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อแบบนั้น นางกลัวว่าถ้าเรื่องนั้นเปิดเผยออกมาด้วย แม่สามีหาทางลงไม่ได้แล้วจะพาลมาจัดการนาง
เพียงคิดถึงเรื่องนี้ หลิวซื่อก็กระสับกระส่ายแล้ว
อยู่ดีไม่ว่าดี ผู้หญิงคนนั้นวิ่งมาที่เรือนพวกข้าทำไมกัน?!
นางไม่รู้ตัวเลยหรือว่าตนเองทำอะไรลงไป เรื่องแบบนี้ให้คนอื่นรู้ได้ด้วยเรอะ?
ถ้าเป็นนางคงพยายามอยู่ให้ไกลจากแม่สามีของนางมากที่สุดไว้เป็นดี ภาวนาขอให้ตัวเองไม่ถูกจับได้
“นางมาทำไม?” กล่าวกันตามตรง ตอนนี้เย่อวี๋หรานไม่อยากเจอสักนิด
สตรีผู้นี้มีความสัมพันธ์คลุมเครือกับจูเหล่าโถว หากจัดการได้ไม่ดีก็คือระเบิดลูกหนึ่งดี ๆ นี่เอง
ยามนี้สกุลจูอยู่ในช่วงสร้างเนื้อสร้างตัว ไม่อาจต้านทานแรงกระเพื่อมใด ๆ แม้แต่น้อย
