“ท่านแม่ ดูเหมือนจะเป็นเรื่องกล้ามันเทศนะเจ้าคะ…” หลี่ซื่อเอ่ยเสียงเบา “ข้าไม่รู้ว่าจริงหรือไม่จริง แต่ดูเหมือนว่าแม่ม่ายฉินจะทำให้ผู้อาวุโสไม่พอใจ นางจึงถูกเขี่ยออกไปจากเรื่องปลูกมันเทศหน้าหนาวคราวนี้เจ้าค่ะ”
เย่อวี๋หรานพลันสงสัยว่าเรื่องนี้ เหตุใดนางจึงไม่รู้?
นางเดาได้ทันทีว่าผู้อาวุโสคงทำเรื่องนี้โดยไม่บอกนาง แต่คิดไม่ถึงว่าแม่ม่ายฉินจะกล้ามาหานางถึงที่
ทว่าผู้อาวุโสและเจ้าหน้าที่เป็นผู้ตัดสินใจว่าครอบครัวไหนมีสิทธิ์ได้รับกล้ามันเทศ และได้รับจำนวนเท่าไหร่ ตามหลักแล้วควรไปหาพวกเขาไม่ใช่หรือ? มาหานางทำไม? นางไม่มีสิทธิ์ไปตัดสินใจแทนพวกเขาเสียหน่อย
เย่อวี๋หรานวางของในมือลง ปัดมือเล็กน้อยแล้วค่อยเดินออกไปข้างนอก
หลิวซื่อเห็นหลี่ซื่อเดินตามหลังแม่สามีออกไปก็โยนฝักถั่วในมือทิ้งแล้วตามออกไปโดยไม่ลังเล
เรื่องมาหาถึงที่แล้ว ข้าต้องลงมือโดยคล้อยตามสถานการณ์สิ!
คนอื่น ๆ มองหน้ากันเลิ่กลั่ก แม้จะไม่ได้โยนสิ่งของในมือทิ้ง แต่ก็อดจะลุกขึ้นตามออกไปชมความครึกครื้นด้วยไม่ได้
แอ๊ด
ประตูใหญ่ของเรือนสกุลจูเปิดออก
หญิงปากสว่างที่ยืดคอออกมาดูรีบหดคอกลับไปพลัน หลบอยู่ตรงมุมหนึ่ง
ก่อนหน้านี้เพิ่งขัดแย้งกับหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ไปหมาด ๆ เกือบทำให้ครอบครัวตนเองพลาดสิทธิ์ปลูกมันเทศไปเสียแล้ว ตอนนี้ครอบครัวนางได้รับส่วนแบ่งน้อยที่สุดแล้ว นางไม่อยากให้หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์นั่นจับได้ จนกระทั่งผลประโยชน์เล็กน้อยนี้ต้
