วงที่ไม่อาจอยู่ร่วมกันได้อย่างไรอย่างนั้น
เย่อวี๋หรานทราบเรื่องระหว่างแม่ม่ายฉินกับจูเหล่าโถวอย่างทะลุปรุโปร่ง แต่ฝ่ายตรงข้ามจะดูเบานางไปหน่อยแล้วกระมัง?
คิดว่านางเป็นเหมือนแม่ม่ายฉิน นอกจากเรื่องเหล่านั้นระหว่างชายหญิง ก็ไม่มีเรื่องอื่นอีกแล้วงั้นรึ?
หากไม่ใช่เพราะตอนนี้ยังไม่เหมาะจะหย่าขาดจากกัน อีกฝ่ายอยากได้จูเหล่าโถว อย่างมากนางก็แค่ยกผู้ชายให้อีกฝ่ายไปเสียก็สิ้นเรื่อง
“เอาล่ะ ไม่ต้องโวยวายแล้ว ไปเชิญเจ้าหน้าที่กับผู้อาวุโสมาเถอะ ข้าบอกแล้วว่าข้าไม่ได้เป็นคนดูแลเรื่องนี้ เจ้ามาหาข้าก็ไม่มีประโยชน์ ควรไปหาเจ้าหน้าที่กับผู้อาวุโสต่างหาก”
เย่อวี๋หรานหันไปบอกหลี่ซื่อและหลินซื่อ สั่งความให้พวกนางไปแจ้งเจ้าหน้าที่และผู้อาวุโส
ความจริงไม่จำเป็นต้องให้พวกนางไปเชิญ ทางด้านเจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสก็ได้รับทราบเรื่องแล้ว
“อะไรนะ? แม่ม่ายฉินไปอาละวาดที่เรือนจูต้าเหนียงแล้ว?!” เจ้าหน้าที่หน้าเปลี่ยนสีทันที
ตอนแรกที่ให้ผู้อาวุโสไปตักเตือนแม่ม่ายฉินก็เป็นผลจากการหารือกันระหว่างเขากับผู้อาวุโส
ภายหลังที่ริบสิทธิ์กล้ามันเทศของแม่ม่ายฉินก็เพราะต้องการมอบ ‘บทเรียน’ ให้อีกฝ่าย คิดไม่ถึงว่าสตรีผู้นี้จะบ้าบิ่นเช่นนี้ ถึงกับยอมเสี่ยงกับการล่วงเกินพวกเขา บุกไปหาจูต้าเหนียงถึงเรือน?
เขาเรียกลูกชายแล้วออกจากเรือนมาทันที
อีกด้านหนึ่ง สีหน้าของผู้อาวุโสไม่น่ามองอย่างมาก
เพราะการกระทำอุกอาจเช่นนี้ของแม่ม่าย
