ล้ว นี่ก็เป็นเพลงโบราณ แต่กลับผสมผสานการแร็ปเข้าไป
ถือเป็นวิธีการนำเสนอที่ไม่ค่อยได้เห็นในเพลงโบราณสักเท่าไร”
“เพลงโบราณ…”
จู่ๆ แม่ก็เอ่ยว่า
“แม่เห็นในอินเทอร์เน็ตบอกว่ามีคนคนหนึ่ง เป็นมือหนึ่งของเพลงโบราณอะไรทำนองนั้น
คนคนนั้นเก่งเทียบไป่ตี้ได้ไหม?”
“คนคนนั้น…”
สีหน้าหลินโสวจัวดูแปลกใจเล็กน้อย เขาเองก็สงสัยมาตลอดว่าฉูฉืออาจมีความเกี่ยวข้องกับคุณอาของเขา
“น่าจะพอๆ กันมั้งครับ…”
เขากล่าวเช่นนั้น ในตอนนั้นเอง ซุนกู่ก็โทรเข้ามาอย่างกะทันหัน
หลินโสวจัวรับสาย ก็ได้ยินเสียงซุนกู่ที่ตื่นเต้นสุดๆ
“โสวจัวๆ อาจารย์ไป่ตี้เขียนเพลงใหม่ให้ฉันละ นี่เป็นเพลงใหม่ที่โคตรสุดยอดเลย
สไตล์เพลงคล้ายกับ ‘แสงจันทรา’ คุณภาพแทบไม่ต่างกันเลย!”
“เขาเขียนให้นายด้วยเหรอ?”
“ด้วย?”
“ฉันก็ได้เพลงชื่อว่า ‘ใต้หล้า’ เป็นเพลงโบราณเหมือนกัน”
“นายก็ได้เหรอ?”
ซุนกู่ชะงักไปเล็กน้อย แต่จู่ๆ กลับได้ยินเสียงหลินโสวจัวที่จริงจังขึ้น
“งานของพวกเรา น่าจะเป็นการทะลุเข้าไปถึงสิบอันดับแรกในชาร์ตเพลงประจำฤดูกาล”
“หมายความว่ายังไง?”
“เพราะคุณอามีเพลงที่เข้าถึงสิบอันดับแรกในชาร์ตเพลงประจำฤดูกาลรวมแปดเพลงแล้ว
ถ้าสองเพลงนี้ติดสิบอันดับแรกอีก เขาจะได้เซ็นสัญญาเป็นนักแต่งเพลงมือทองไงละ
อย่าลืมสิว่าปลายเดือนนี้เป็นช่วงที่บริษัทจะปรับเปลี่ยนสัญญานักแต่งเพลงนะ”
“โอ้!”
ซุนกู่ถึงกับอุทานด้วยความตกใจ
“นายกำลังบอกว่าอาจารย์ไป่ตี้ต้องการทำสัญญาน
