ักแต่งเพลงมือทองใช่ไหม?”
“ใช่!”
หลินโสวจัวอุทานด้วยความทึ่ง
“นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีของเสินฮว่าเอ็นเตอร์เทนเมนต์เลยที่มีนักแต่งเพลงใช้เวลาแค่ปีเดียว
ก็เปลี่ยนจากหน้าใหม่กลายเป็นนักแต่งเพลงมือทอง”
คุณอาช่างเก่งสุดยอดไปเลย!
ซุนกู่เงียบไปนานก่อนจะพูดอีกครั้งว่า
“งั้นเราสองคนจะทำพลาดไม่ได้ เพลงนี้ปล่อยเมื่อไหร่เราจะออกไปโปรโมตทันที
ต้องทำให้มั่นใจว่าติดสิบอันดับแรกของชาร์ตเพลงประจำฤดูกาล
ถึงฉันจะรู้สึกว่าต่อให้ไม่ไปโปรโมต เพลงใหม่ของอาจารย์ไป่ตี้ที่จะปล่อยวันที่สิบก็คงติดสิบอันดับแรกอยู่ดี”
“ต้องโปรโมต”
หลินโสวจัวกล่าวอย่างจริงจัง
“ต้องทำให้แน่ใจว่าจะไม่พลาดเด็ดขาด!”
ตามแผนที่หลินจือไปวางไว้ วันที่สิบเขาก็ทำดนตรีประกอบของสองเพลงเสร็จเรียบร้อย
แล้วก็พาหลินโสวจัวกับซุนกู่ไปอัดเสียงทันที
ไม่รู้ทำไม หลินจือไปรู้สึกว่าหลินโสวจัวกับซุนกู่มีความฮึกเหิมผิดปกติ
ประสิทธิภาพการทำงานก็ยอดเยี่ยมมาก ใช้เวลาคนละครึ่งวันก็เสร็จสิ้นการบันทึกเสียง
“ลำบากแล้วนะ”
หลินจือไปทักทายทั้งสองเล็กน้อย แล้วถือสองเพลงที่อัดเสร็จเรียบร้อยเดินไปยังห้องทำงานของหลินซี
เวลานี้หลินซีใกล้เลิกงานแล้ว พอเห็นหลินจือไปเดินเข้ามา
เธอก็ไม่ได้ต่อว่าเรื่องที่เขาเคยบอกปัดตนก่อนหน้านี้ว่าไม่มีเพลงใหม่แล้ว แต่เอ่ยปากขอฟังผลงานทันที
เพลงแรกที่ฟังคือ ‘โฉมงาม’ โดยเปิดผ่านลำโพง
“กระบี่ต้มสุราไร้รส ดื่มหนึ่งจอกเพื่อใคร เจ้าส่งข้าอำลา
