รละครับ?”
“มีเหตุผล”
จริงๆ ไม่ต้องให้เจียงเฉิงวิเคราะห์ หลินจือไปก็คิดอยู่แล้วว่าตนสามารถวิ่งลงสนามไปฉกฉวยตำแหน่งแชมป์บนชาร์ตเพลงประจำฤดูกาลเดือนนี้มาได้
แต่ว่าทั้งหลินจือไปและเจียงเฉิงต่างก็ลืมปัญหาไปข้อหนึ่ง
ในเมื่อทุกคนต่างก็เห็นว่าชาร์ตเพลงประจำฤดูกาลเดือนนี้เป็นพวกอ่อนหัดตีกัน
แล้วจะมีแค่พวกเขาสองคนเท่านั้นหรือที่เห็นว่านี่เป็นโอกาสฉกฉวย?
บ่ายวันนั้น เวลาบ่ายสองโมงครึ่ง
จู่ๆ โจวหานจิ้น ราชาเพลงก็โพสต์ข้อความว่า
[คืนนี้สองทุ่มเพลงใหม่จะวิ่งลงสนาม ชอบเซอร์ไพรส์ที่ไมทันตั้งตัวแบบนี้จริงๆ]
โจวหานจิ้นกำลังจะปล่อยเพลง!
หลินจือไปก็รู้เรื่องนี้ตอนที่เจียงเฉิงรีบร้อนโทรมาอีกครั้ง
“พี่บอกว่าโจวหานจิ้นจะปล่อยเพลงใหม่คืนนี้ตอนสองทุ่มเหรอครับ?”
“ยืนยันแล้วครับ” เจียงเฉิงพูดอย่างจนปัญญา
“โพสต์ไว้ในจี๋กวง บอกว่าสองทุ่มคืนนี้จะวิ่งลงสนาม ปล่อยเพลงเวลาเดียวกับพวกเราเลยครับ”
“ยังไงเขาก็เป็นราชาเพลง”
หลินจือไปทำปากเบะแล้วพูดว่า
“ทำไมต้องฉวยโอกาสตามอย่างเราด้วยนะ?”
เจียงเฉิงยิ้มเจื่อนแล้วพูดว่า
“ยังไงก็เป็นเกียรติของแชมป์ชาร์ตเพลงประจำฤดูกาล ต่อให้เป็นราชาเพลงหรือราชินีเพลงก็ยังให้ความสำคัญนะครับ
เพราะถ้าพวกเขาไม่ได้แชมป์ชาร์ตเพลงประจำฤดูกาลนานๆ อันดับและความสำคัญในตารางจัดอันดับคนดังก็จะถูกลดลง
จนอาจหลุดจากระดับซูเปอร์ไลน์ได้เลยครับ”
อย่างนั้นเหรอ
หลินจือไปครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรู้สึกว่าปั
