ื้อรั้นในวัยหนุ่ม ความฝันที่ไม่เคยเป็นจริง การสนับสนุนเงียบๆ จากครอบครัว ความรู้สึกผิดและการสำนึกไปจนถึงการยอมรับโชคชะตาอย่างสงบ… พอความฝันของเขาถูกสานต่อในอีกรูปแบบหนึ่ง ก็ทำให้น้ำตาซึมแบบห้ามไม่อยู่เลย โครงเรื่องหลายเส้นนี่ต้องยกนิ้วให้เลย!’
‘ไม่เคยนึกไม่เคยฝันเลย นี่คือปู่เยโหวจริงๆ เหรอ นี่คือผลงานใหม่ของปรมาจารย์นิยายสยองขวัญมืดหม่นคนนี้จริงๆ เหรอ!? ต่างกันคนละขั้วเลย! ปู่เยโหวเหมือนเพชฌฆาตที่ฆ่าคนมานับไม่ถ้วน แล้วจู่ๆ ก็มาต้มซุปไก่ให้อบอุ่นหัวใจ แล้วซุปไก่นั้นยังหอมอร่อยเกินคาดอีกต่างหาก ไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะอ่านนิยายของปู่เยโหวแล้วร้องไห้ออกมาได้’
‘การได้ปรึกษาปัญหาทุกข์ใจกับคนแปลกหน้านันดีจริงๆ นะ ไม่ได้อยากได้คำตอบ แค่อยากระบาย ส่วนใหญ่คนที่ถามอะไรสักอย่าง ในใจก็มีคำตอบอยู่แล้ว ตอนท้ายประเด็นเลยยกระดับขึ้น ชีวิตก็คือกระดาษขาว จึงสามารถวาดอะไรก็ได้อย่างอิสระ!’
‘ปู่เยโหวถูกล้างจนเกลี้ยงเกลา กลายเป็นโหวราตรีขาว’
‘คดีไขกระจ่างแล้ว หนังสือเล่มนี้เขียนโดยโหวราตรีขาว เขียนได้เก่งกว่าโหวราตรีมืดเสียอีก!’
‘เรื่องราวเล็กๆ ที่อบอุ่นและสวยงามเหล่านี้เชื่อมโยงกันไว้อย่างแยบยล พออ่านจนวินาทีสุดท้ายถึงได้เข้าใจว่าที่แท้หน้าหลังเชื่อมถึงกันหมด ชีวิตคนก็อัศจรรย์แบบนี้ ฉันนี่อึ้งไปเลย!’
‘คนที่เขียน ‘ปาฏิหาริย์ร้านชำของคุณนามิยะ’ คือโหวราตรีขาว แนวแฟนตาซีอบอุ่นปนเศร้า มักจบด้วยน้ำตา ส่วนโห
