ตอนที่ 107 ตื่นตะลึง เส้นเวลาที่หมุนวน (1)พอกลับถึงบ้าน เถาเหยียนเหยียนเหลือบมองดูเวลา ตอนนี้แปดโมงสี่สิบ
เถาเหยียนเหยียนเตรียมของว่างเล็กๆ ไว้กินไปพลาง อ่าน ‘ปาฏิหาริย์ร้านชำของคุณนามิยะ’ ต่อ
เธอสงสัยเหลือเกินว่านักกีฬาหญิงยุคเจ็ดศูนย์คนนั้นสุดท้ายจะตัดสินใจอย่างไร
“ถ้าเป็นฉันละก็ คงจะเลือกเข้าร่วมโอลิมปิกแหละ…” เถาเหยียนเหยียนคิดแบบนั้น
ในนิยาย พวกหัวขโมยสามคนกับนักกีฬาหญิงจากยุคปีเจ็ดศูนย์ติดต่อกันอยู่ตลอด ช่วยกันออกความเห็นต่างๆ นานา
“หัวขโมยสามคนนี้ไม่ใช่คนเลว” เถาเหยียนเหยียนรู้สึกดีต่อหัวขโมยทั้งสาม เพราะทั้งสามอยากช่วยนักกีฬาหญิงด้วยความจริงใจ
ในที่สุดนักกีฬาหญิงก็ส่งจดหมายฉบับสุดท้ายมา บอกว่าเธวยังคงทุ่มเทเต็มที่เพื่อเตรียมลงแข่งโอลิมปิก
แต่โชคร้ายที่ท้ายที่สุดไม่ได้รับเลือก จึงกลับบ้านเกิดไปอยู่เคียงข้างแฟนหนุ่มจนถึงวาระสุดท้ายของชีวิตเขา
“ดีจังเลย” ทั้งสองทางไม่มีอะไรที่เสียหาย เถาเหยียนเหยียนรู้สึกโล่งอก นี่เป็นตอนจบที่สมบูรณ์แบบสำหรับทุกฝ่าย
เรื่องแรกในหนังสือเล่มนี้จบเพียงเท่านี้ เถาเหยียนเหยียนก็เข้าใจการวางโครงเรื่องของปู่เยโหวแล้ว
ร้านชำแห่งนี้เป็นสื่อกลางที่เชื่อมต่อระหว่างอดีตกับปัจจุบัน ทำให้คนในสองห่วงเวลาสามารถสื่อสารกันได้ในรูปแบบแปลกประหลาดแบบนี้
ไม่ลังเล เถาเหยียนเหยียนเปิดอ่านบทที่สองต่อทันที โครงเรื่องแบบนี้ดึงดูดใจเธอแล้ว… หลังจากนี้คงจะยังมีคนส่งจดหมายม
